De wereld van Mr. T-REX

Topsport? Nee dank je.

2012-01-29T15:57:00.008+01:00

Dat ik niet bepaald 's werelds grootste voetbalfan ben mag bij een ieder inmiddels wel bekend zijn. Het is al zo erg dat ik het competitieschema angstvallig in de gaten houd om te kunnen bepalen welke hashtags ik op twitter nu weer moet gaan filteren. Het zijn de zondagmiddagen dat ik de meeste moeite heb om met een open mind naar de wereld en de mensen om mij heen te blijven kijken. Jullie moeten me geloven: ik heb in de basis eigenlijk niets tegen sport. Ook niet tegen voetbal. Iets dat een hele grote groep mensen wekelijks voorziet van oprechte gevoelens van vreugde heeft voor mij in de basis net zoveel waarde als een goed gesprek, een mooie theatervoorstelling, een ontroerend muziekstuk of een tango vol van passie. Het maakt voor mij daarbij geen verschil of je de vreugde beleeft door het zelf te doen of door er alleen naar te kijken. Om met een cliché te smijten: Het zijn juist deze kleine dingen die ons leven zo speciaal maken.

Maar daar zit hem precies het probleem. Er kwam een dag waarop een groep commercieel belanghebbenden bepaalde dat ze bergen met geld konden verdienen door die kleine dingen groter te maken dan ze werkelijk zijn. Het enige dat je hoeft te doen om het gewone volk daar ook in te laten geloven is hen lang genoeg bombarderen met dezelfde boodschap. Om die boodschap van de grootsheid van topsport kracht bij te zetten maak je gebruik van zorgvuldige positionering van door het volk te vereren helden, het liefst in combinatie met een beetje brand placement hier en daar. Het gaat immers niet alleen om de macht, maar vooral ook om de knikkers.

Na de "heldendaden" zorg je dat op elke TV zender een groep mensen bij elkaar komt om de boel nog eens flink te analyseren. De volgende dag zorg je dat de kranten bol staan van artikelen waarin de analyses van de vorige avond nog even grondig worden doorgelicht. Zodat het volk goed beseft hoe ongelooflijk belangrijk deze heldendaden en het bijbehorende heldendom wel niet zijn.

Na jaren van dit soort psychische terreur is inmiddels het stadium bereikt dat een groot deel van de volksmassa volledig verslaafd is geraakt aan deze onzin. Elke zondag aan de buis gekluisterd, witheet van woede over "die klotescheids", die een in hun ogen onterechte kaart uitdeelt. De heldenverering is inmiddels zo belangrijk geworden dat elke actie tegen de held door het volk als onverdraagzame pijn wordt ervaren. Reeds velen hebben zelfs hun eigen gevoel voor succes volledig opgehangen aan de prestatie van die ander. Ook de als held gepositioneerde sporter zelf is zo in zijn eigen heldendom gaan geloven dat zijn reactie weinig verschilt van het volk thuis op de bank. Telkens wanneer hij wordt teruggefloten is daar weer die overdreven verongelijkte blik, en achteraf de traditionele beschuldigingen van partijdigheid.

Nou en? zal menigeen denken. Dan kijk je toch niet? Dat is het probleem. Ik kijk al niet, maar word toch dagelijks met dit gedrag geconfronteerd. De mentaliteit van onaantastbaar willen zijn inclusief het bijbehorende verwende kleutergedrag lijkt steeds meer het dagelijkse leven binnen te druppelen, en daarvoor bestaat geen knop om weg te zappen. Iedereen wil een winnaar zijn, omdat het ons is ingepeperd dat dat het belangrijkste in het leven is. En dan lijkt plotseling elk middel geoorloofd.

Waar het commercialiseren van het feit dat iemand een bal schopt, slaat of gooit al niet toe kan leiden...

Mr. T-REX, uw azijn zeikende autojournalist

2012-01-15T15:05:00.009+01:00

Het zal sommigen niet ontgaan zijn. Ik rijd sinds kort in een andere auto. De Golf stond al bij de dealer voor onderhoud toen ik te horen kreeg dat ik die auto niet meer terug zou krijgen. Het contract was al verlopen, en dat was men mij even vergeten te melden. Het gevolg was een reis langs 3 verschillende auto's binnen een week. Veel hectiek, maar ook een mooie kans om de verschillende bolides eens met elkaar te vergelijken. Was was goed, en wat was slecht? Ik heb als gepassioneerd azijnzeiker eigenlijk vooral minpunten. Minpunten die al weken door mijn hoofd stormen en die er nu echt even uit moeten. u bent dus gewaarschuwd!

De eerste vervanging van de Golf was een Volkswagen EOS. Dat klinkt toch niet verkeerd zou je zeggen. Zeker als blijkt dat het een uitvoering met 200PK, sportstoelen en rode leren bekleding betreft. Mijn eerste reactie was dan ook vooral teleurstelling in het weer. Krijg je een keer een auto met klapdak mee, komt er dermate veel vocht uit de hemel dat na vijf minuten open rijden een zwembad als extra luxe accessoire aan de bolide is toegevoegd. De teleurstelling richt zich echter al snel op andere zaken. De EOS blijkt enkele ontwerp missers in zich te hebben waar je de autojournalisten vreemd genoeg nooit over hoort. Hardop praten is bijvoorbeeld iets wat je beter niet kunt doen. De akoestiek van het interieur is hetzelfde als die van de gemiddelde badkamer. Probeer maar eens een fatsoenlijk gesprek te voeren wanneer je omringd bent door echo en galm. Als je via een carkit communiceert met een van je zakenpartners denkt de andere kant dan al snel: "Goh, hij zit zeker net te schijten." Dat lijkt me toch een alleszins ongewenst bijeffect voor een auto van ruim €45.000. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het overdadige windgeruis, het enorme gebrek aan grip op de voorwielen en het voor een dergelijke auto te saaie interieur. Nee, de EOS is niets voor mij. Dit ding is ook nooit ontworpen om door het leven te gaan als auto. Het is gewoon een zeer prijzig mode-accessoire en niet meer dan dat.

Dezelfde dag nog wordt de EOS omgeruild voor een Opel Astra. Dat er mensen zijn die bewust voor dit vehikel kiezen gaat mijn voorstellingsvermogen ver te buiten. Dit is echt de slechtste auto die ik in jaren heb gereden. Een motor die zeer slecht oppakt bij het wegrijden (zoals dat bij Opel al jaren het geval is), een lelijk en onoverzichtelijk dashboard, onlogische bediening, vaag en nerveus weggedrag, een stuur en schakelpook die zeer onprettig in de hand liggen en bovenal slechte stoelen. Maar dan ook echt hele slechte stoelen. In een poging iets te fabriceren dat lijkt op een lendensteun zit onderaan de rugleuning een soort bochel gefabriceerd die je continu zeer oncomfortabel naar voren duwt. Doordat je dan bijna 10cm te ver naar voren zit, biedt de zitting ook geen enkele steun meer. Na een ritje Enschede-Rotterdam kwam ik die maandag compleet gebroken de auto uit. Ik denk dan meteen: "Hoe kan dit?". Hoe is het mogelijk dat een heel leger aan testrijders en autojournalisten in dergelijke zetels plaatsneemt en de verschrikkingen van dit inferieure merk ervaart, maar dat niemand gewoon eerlijk zegt dat ze beter andere stoelen kunnen monteren? De enige reden dat er nog Opels verkocht worden is volgens mij dat er een hele grote groep kuddedieren is die gewoon niet beter weet. Als hun huidige Opel niet meer verder kan gaan ze niet op zoek naar een nieuwe auto, maar bellen ze gewoon met de lokale Opel garage om te vragen wat ze op dit moment hebben staan. Één ding is zeker: mij zullen ze daar wat mij betreft nooit meer zien.

Gelukkig is de Astra na een week omgeruild voor een auto waar ik wel langer dan een kwartier in kan rijden zonder pijn in rug en benen. Is de Peugeot 308 dan een goede auto? Nee, dat zeker niet. Het rijdt best behoorlijk zij het wat nerveus. De ruimte binnenin is prima. Voorin is hij zelfs zo ruim dat de meeste knoppen op het dashboard buiten mijn bereik liggen. Met die knoppen bedien ik radio, CD speler, telefoon en navigatie. De auto stoppen en na een tijdje weer starten brengt het hele systeem danig in de war. De navigatie wil de route hervatten, maar brengt hem niet in beeld. In plaats daarvan laat ze de radiozender zien die ze voor me geselecteerd heeft. De knop "navigatie" indrukken heeft als resultaat dat ik een lijst met meest recente bestemmingen voor mijn neus krijg. Een optie om mijn huidige route op het scherm te krijgen is er echter niet. Ook dat zijn van die dingen waarvan ik verwacht dat het in een testrapport terugkomt als onacceptabele vorm van gebruikersonvriendelijkheid. Maar usability komt in het woordenboek van de meeste autofabrikanten blijkbaar niet voor.

Ja ik weet het. Ik ben veeleisend. Een azijnzeiker. Feit is echter wel dat ik in elk IT project volledig afgefikt zou worden als dergelijke fouten hun weg zouden vinden in de opgeleverde oplossing. Dat men in een industrie die al vele malen langer bestaat dan de IT dit soort fouten blijkbaar wel normaal vindt is iets wat ik nooit zal begrijpen. En dat moest ik nou even kwijt.

Electronic dance music, voor jong en oud!

2012-01-15T13:50:00.005+01:00

"Clubs are the lifeblood of any culture. Festivals are the celebration"

Een mooi citaat van Erol Alkan, de meester achter de draaitafels dankzij wie ik gisteren (of eigenlijk vannacht) weer eens ouderwets los kon gaan. Elektronisch, hard-slamming, maar tegelijk ook heel groovy en altijd verrassend. Dat is hoe ik zijn stijl zou omschrijven. Ook een stijl die me gisteren weer deed denken aan begin jaren '90. Een tijd waarin de elektronische muziek (of house) nog met argusogen werd bekeken. House was gewoon een lading pulp voor de jeugd. Een rage die net zo snel weer zou verdwijnen als hij opgekomen was.

Niets blijkt minder waar dan dat zo blijkt al die jaren later. De dance lijkt te leven als nooit tevoren. De hele zomer is het één grote keten van het ene festival na het andere. Elk weekend staan er wel mooie club avonden op het programma, al zijn de betere feestjes helaas ver van ons mooie Enschede verwijderd. Dat is het enige dat ik echt mis in Enschede: de durf om voor wat meer uitgesproken nieuwe dingen te kiezen. "Enschede, stad van eenheidsworsten", denk ik wel eens. Maar laat ik niet afdwalen, het ging over de dance cultuur.

Alleen voor de jeugd is die cultuur al lang niet meer. OK, ik geef toe: Gisteren voelden mijn neef en ik ons met onze 32 en 37 jaren best oud in vergelijking tot de jonge begin twintigers. Maar de enigen waren we zeker niet. Op Mysteryland zijn we zelfs verre van de oudste bezoekers. Ik heb daar al menig witharig feestbeest uit zijn dak zien gaan. Ook de DJ's zijn niet allemaal jonge broekies. Rauw resident Joost van Bellen is 50 jaar. En ook de andere helden van het eerste uur als Derrick May en Dimitri (respectievelijk 48 en 44 jaar) zijn inmiddels hard op weg om Abraham te gaan ontmoeten. Zet ze echter achter een draaitafel en ze zetten een kick-ass set neer alsof ze nog steeds begin twintig zijn.

Dance zal niet meer verdwijnen. Zelfs als we oud en versleten zijn zullen we op geheel eigen wijze uiting geven aan de vreugde die deze muziek bij ons teweeg brengt. Echt dansen zal het wel niet meer zijn. Maar tegen die tijd zijn er vast wel speciale scootmobielen, rolstoelen en zelfs bedden met een speciale "house party" knop, zodat onze brainwaves bij elke beat automatisch worden omgezet is robotachtige of bijna spastische moves.

Tot voor kort was ik echt heel bang voor de ouderdom. Maar met deze wetenschap maakt die angst plaats voor wat je bijna verlangen kunt noemen. Het leven is leuk, en het zal fantastisch eindigen. OMG wat wordt dat over een halve eeuw of wat een vette party in het tehuis!

Goede voornemens #12 - Op de valreep!

2011-12-29T18:03:00.003+01:00

OK OK, het is nog niet helemaal zoals ik het wil hebben. Maar de nieuwe look is er dan toch nog op de valreep. Een mooie stok achter de deur om wat vaker te bloggen. Weinig inspiratie de afgelopen maanden.

En eigenlijk is dat vreemd. Ik heb het jaar immers meer dan goed afgesloten. Een nieuwe baan waarin ik me zeer prettig voel. Het IT project van mijn dromen. Ik kan eindelijk leven met mijn eigen gebreken. Ik ben voor het grootse deel vrij van zorgen. Mijn ouders maken het goed. Ook Murphey heeft haar rust weer gevonden. Meer dan 200 vrienden (nou ja, op Facebook dan). Verliefd geweest op een auto. En nu een beetje verliefd op een koptelefoon. Daarnaast heimelijke verlangens naar een tablet en nog een andere auto. En ik wil een nieuwe TV. En nieuwe speakers. En een nieuwe 7.1 receiver en blu-ray speler. En een nieuwe smartphone...

Ik geloof dat ik dit jaar met best veel materialistische gevoelens ga afsluiten. Oh well, there is a first time for everything!

(Bijna) Verboden Liefde!

2011-12-29T17:25:00.007+01:00

Mijn naam is Mr. T-REX. Oudere jongere. Vol van gezond verstand en tegelijk heel impulsief. Op dagen dat ik geen vuurwerk mag afsteken geniet ik van muziek in al haar facetten. Van losgaan op dance festivals tot intens genieten van de Argentijnse Tango, de mooiste dans die op deze aarde bestaat. Op die ene dag dat ik wel vuurwerk mag afsteken geniet ik van... vuurwerk.

Het lijkt wel of je dat tegenwoordig niet meer hardop mag zeggen met al die petities voor een verbod die ik in mijn timeline langs zie komen. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben 100% voor handhaving van de wet, die dodelijk wapentuig als Cobra6 bommen en 6 inch salute shells ten strengste verbiedt. Hufters die met dit soort dingen materiële en persoonlijke schade aanrichten mogen van mij meteen achter de tralies. Of nog beter: een taakstraf op de poli van het plaatselijke ziekenhuis tijdens de jaarwisseling. Wie niet horen wil moet maar naar mensen kijken die niet meer kúnnen horen en mensen die wilden dat ze niet meer konden voelen.

Maar naast dat alles staat één ding als een paal boven water. Ik vind vuurwerk prachtig! Hoe dat begon, mijn fascinatie voor vuurwerk? Dat weet ik eigenlijk niet. Wel weet ik dat ik toen ik klein was met de vuurwerkfolder onder mijn kussen sliep. En dat ik na de eerste invulronde van de bestellijst van mijn vader flink moest strepen om weer binnen het vastgestelde budget te komen. Tegenwoordig bepaal ik zelf het budget, waar ik vervolgens in al mijn impulsiviteit elk jaar weer overheen ga. "Oh en doe er ook nog maar zo'n 100 schots thunderblok bij", dat soort werk (*'-'*).

Voordeel van "wat ouder" zijn is dat ik nu wel snap waarom ik vuurwerk zo mooi vind. Vuurwerk is kunst in haar meest vergankelijke vorm. Hoog in de lucht transformeert een knal tot een zeer kleurrijke voorstelling. Een voorstelling die maar een seconde duurt, en nooit meer precies zo terug komt als juist die ene keer. En dan besef je dat je samen met de mensen om je heen een uniek moment hebt gedeeld. Stel je toch eens voor dat je elke dag naar de Mona Lisa komt kijken, en dat ze elke dag net een beetje anders glimlacht. Dat soort uniciteit is waar ik het over heb. How cool is that?

Vuurwerk is iets exclusiefs. Iets heel moois. Gevaarlijk ook indien verkeerd gebruikt. Gezond verstand is een vereiste. Wat dat betreft is het net als autorijden. Of als werken bij de brandweer. Dat laatste is misschien wel de beste vergelijking. Spontaan schiet nu een citaat door mijn hoofd uit een voorlichtingsfilm van diezelfde brandweer die ik als kind ooit tijdens een schoolexcursie kreeg te zien:

"Er is niets gevaarlijks aan. Als je maar weet wat je doet."

Als iedereen die zin eens wat vaker aan zichzelf zou herhalen zou die discussie over een vuurwerkverbod helemaal niet plaatsvinden. Zolang het verbod er nog niet is (en ik denk ook niet dat dat er ooit van gaat komen) ga ik komende zaterdag gewoon weer genieten. Ongeacht of een ander me dat nu wel of niet gunt.

Verliefd! En verloren :(

2011-10-22T12:01:00.009+02:00

Heel veel mensen vonden je meteen mooi, maar ik moest in het begin niet zoveel van je weten. Naarmate ik je wat vaker zag moest ik echter steeds vaker aan je denken. De manier waarop je in alle eenvoud zoveel schoonheid en klasse uitstraalde. Het liet me niet meer los. Telkens weer keerde je terug in mijn gedachten en daardoor wist ik het zeker: ik wilde je in het echt ontmoeten.

Die ontmoeting kwam snel. Ietwat onzeker liep ik naar je toe, wetende dat ik door meerdere strenge blikken in de gaten werd gehouden. Je beschermheer sprak me al snel aan. Gelukkig op een vriendelijke toon. De dingen die hij over je vertelde bevestigden mijn gevoelens volledig. Je bent een mooie klasse dame met passie voor moderne technologie. Je drinkt een duur drankje maar wel met mate. Tijdens het gesprek raakte ik je voorzichtig aan. Een subtiele streling langs je rechterheup en je liet het gebeuren. Ik voelde toen dat je de klasse en schoonheid die je uitstraalt altijd waar zou maken.

Niet veel later was het magische moment daar. Het was de eerste keer dat ik in je zat. Ondanks opmerkingen van je beschermheer over echte koeienhuid voelde je voor mij heel soepel aan. Een strakke pasvorm maar toch heel ontspannend. Het was een geweldige ervaring. Wat ik ook met je deed, subtiel en langzaam, ruig en snel, je beantwoordde elke actie meteen vol vertrouwen precies zoals ik dat wilde. Zonder dat je daarbij ook maar iets van je klasse en schoonheid verloor. Nog nooit vond ik bij een dame zo snel de juiste knoppen. Nog nooit had ik een dame ontmoet waarbij met simpele vingerbewegingen zoveel te bereiken was. Vanaf dat moment wist ik het zeker: Ik wilde voor altijd met jou samen zijn.

Geduld, dat moest ik hebben. Het zou nog een tijdje duren voordat ik toestemming zou krijgen om je naar mij te halen. Na die toestemming zouden een paar muisklikken op die ene site voldoende zijn. En daarna nog meer geduld. Helemaal uit het verre buitenland moest je komen. Ik was bereid op je te wachten, hoe moeilijk het ook voor me zou zijn.

Vol verlangen bezocht ik vast die site. Gewoon om je nog even te aanschouwen. Maar je was er niet te vinden. Ook al je vriendinnen waren niet te zien. Een naar gevoel maakte zich van mij meester. Een paar weken later bleek dat nare gevoel terecht. Op een niveau waarop wij beiden geen enkele invloed kunnen uitoefenen is de regelgeving aangepast. Regelgeving die zegt dat wij nooit samen kunnen zijn. Andere dames, ja die kan ik nog naar hier halen. Die degelijke betrouwbare met wie ik al eerder samen was, of die snelle ruige die wel net wat meer drinkt. Maar geen van allen hebben ze jouw klasse.

Jij was degene met wie ik samen wilde zijn. Jij en niemand anders. Maar het mag niet zo zijn. Tenzij ik alles zelf ga regelen, maar dat gaan we financieel niet redden. Het risico voor ons beiden is dan gewoonweg te groot. Inmiddels heb ik het lot maar geaccepteerd, al doet het me nog steeds veel, heel veel verdriet.

En nu sta ik voor een laatste dilemma. Nu ik dit heb geblogd, moet ik dan ook jouw identiteit vrijgeven? Normaal gesproken doe ik dat soort dingen niet, maar in dit geval is het anders. Je presenteert jezelf immers aan de hele wereld via je eigen website. Een website die ik soms nog bezoek om je schoonheid te aanschouwen. Juist daarom, en omdat je door iedereen best gezien mag worden ga ik het vertellen.

Dus beste lezer. Wilt u weten welke mooie klasse dame door aangepaste regels voor mij onbereikbaar is geworden? Klik dan HIER!

Goede voornemens #9 - FAILED :(

2011-10-08T10:15:00.004+02:00

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Minimaal 2 keer wilde ik los op het circuit. De bijbehorende aankopen waren vrij snel gedaan. 1 Keer rijden met een formuleauto, en een dagje rijden met 4 verschillende supercars. Het boeken van een afspraak ging ook vrij snel. Maar daarna begon de ellende...

Het begon al met de eerste formuleauto afspraak van dit jaar. Dit was al poging twee nadat het eind 2010 vanwege slechte weersomstandigheden was uitgesteld. Deze keer bleek dat de deelnemers aan de vorige editie te vaak van de baan vlogen. De orgaisatie besloot de auto's om te bouwen naar een wat minder heftige configuratie en daardoor kon mijn afspraak niet doorgaan.

Een nieuwe boeking was snel gedaan. Augustus 2011 in Hockenheim, daar zou het gaan gebeuren. Vlak voor die afspraak weer mail van de organisatie. Weer alle formuleauto's stuk, maar ze konden me een alternatief bieden: 4 rondjes in een door ABT getunede audi TT, conform DTM maatstaven. Ik besloot die kans te nemen en reisde af richting het circuit.

Erg blij was ik, dat het eindelijk ging gebeuren. De instapkaart had ik al bij de hand, en na 2 wachtenden was het mijn beurt. Totdat de DTM auto langzaam de pitlane in kwam rijden. Veel schade rechtsachter, en een verbogen velg. Ik wist meteen dat het niet verantwoord zou zijn om nog met deze auto op hoge snelheid te gaan rijden. Dat vermoeden werd ook door de organisatie bevestigd. Ik was er zo dichtbij, maar kon alsnog onverrichter zake naar huis.

Ruim een maand later was ik net over de teleurstelling heen, en toen kwam weer een vervelend bericht mijn mailbox binnenvallen. Mijn supercar drives gingen niet door! Vanwege de vele ongelukken dit jaar op de Nordschleife had de organisatie besloten hier geen evenementen meer te laten plaatsvinden.

En zo zit ik in de situatie dat ik dit jaar geen nieuwe afspraak meer kan boeken, tenzij ik speciaal naar Gross Dölm (boven Berlijn) ga rijden. Gezien mijn eerdere ervaringen met afspraken die op locatie alsnog niet doorgaan pas ik daar liever voor. Ik heb de organisatie inmiddels om een refund gevraagd voor beide arrangementen. Met pijn in mijn hart, dat wel. Maar het is even niet anders.

Tango season is coming!

2011-08-23T19:53:00.002+02:00

Hè verdorie, door al die drukte vergeet ik bijna dat het nieuwe tangoseizoen binnenkort al weer begint. Het wordt hoog tijd dat ik voor mezelf die fijne uren weer ga in plannen. En ik kan een ieder aanraden hetzelfde te doen. Je krijgt zelfs de gelegenheid om het gratis te proberen. De komende weken worden maar liefst 6 proeflessen in verschillende plaatsen in Gelderland en Overijssel gegeven, dus er is er altijd wel een dichtbij. Hieronder een overzicht naar datum:

27 augustus in Vierakker(bij Zutphen) om 19.15 uur: proefles voorafgaand aan Salon Bosgeruis in het Ludgerusgebouw, Vierakkersestraatweg 37

28 augustus in Oosterbeek (bij Arnhem) om 16.00 uur: in de Concertzaal, Rozensteeg 3

30 augustus in Apeldoorn om 20.00 uur: in Vrije School De Vijfster, Texandrilaan 30

31 augustus in Zutphen om 19.15 uur: in Vrije School De IJssel, Henri Dunantweg 4

5 september in Nijmegen om 19.30 uur: in de ThiemeLoods, Leemptstraat 30

8 september in Enschede om 20.00 uur: in café De Tor, Walstraat 21

Alle overige informatie over de proeflessen en cursusprogramma's is te vinden op http://www.tangopassie.nl en http://www.eltamango.nl/

It's all happening at the speedway!

2011-06-03T16:34:00.006+02:00

Hoe dicht naast elkaar kun je rijden met een snelheid van ongeveer 360 kilometer per uur? Hoe dicht langs de muur kun je dan gaan? Hoe dicht kun je achter je voorligger gaan rijden voordat je probeert als eerste de bocht in te duiken? De gemiddelde Indy racing coureur zal op al deze vragen hetzelfde antwoord geven: Heel dicht.

Het is zondag 29 mei. Race day voor de 100e verjaardag van de Indianapolis 500. 500 mijl wiel aan wiel op hoge snelheid. Soms 3 dik de bocht in. Slipstreamen als moderne vorm van kunst. Zo dicht achter je voorligger dat je de onderdelen van zijn versnellingsbak kunt tellen. 30 heren. 3 dames (Ooh Danica... oeps ik dwaal af). Een kien uitgedokterde pitstop strategie maar bij de eerste gele vlag gewoon met zijn allen naar binnen. 800 bochten op de limiet in opperste concentratie.

De race zelf kende een zeer spannende ontknoping. Veel coureurs hopen nog op een gele vlag. Maar die vlag komt niet, waardoor de een na de ander toch nog een pitstop moet maken. Rookie Jr. Hildebrand hoeft niet te stoppen en ligt vlak voor het einde zomaar op kop. Al 799 bochten op de limiet in opperste concentratie heeft hij afgelegd, maar in bocht 800 gaat het fout. Hij is te ongeduldig en wil een achterblijver buitenom inhalen in die laatste bocht. Hoe dicht langs de muur kun je dan gaan? Soms iets te dicht. Tijdens zijn crash glijdt hij nog wel over de finish, maar Dan Wheldon is hem inmiddels gepasseerd en wint deze Indy 500.

Een mooie race met een knotsgek einde. En vooral een geweldige ervaring die ik voor geen goud had willen missen!

Indy 500 Parade

2011-06-03T15:45:00.004+02:00

Zaterdag 28 mei 2011. De dag van de officiële parade voor 's werelds grootste autosportevenement. Ik was erg benieuwd wat ik er aan zou treffen, aangezien de Indy 500 race zelf al meer dan 300.000 bezoekers trekt. Achterop mijn ticket een duidelijk overzicht van alle tribune secties, zodat ik eenvoudig mijn plek moest kunnen vinden. Sectie 11, rij A, stoel 156. Na een taxirit downtown begaf ik me richting de hoek van Washington street en Pennsylvania Avenue. Ik verwachte daar een grote hoeveelheid tribunes en dranghekken, maar wat ik er aan trof verbaasde me nogal.

Niks geen dranghekken, en al helemaal geen tribunes. Gewoon 3 rijen plastic klapstoeltjes met daarvoor een blauwe lijn waar je niet overheen mag met je voeten. Op die klapstoeltjes legio Amerikaanse gezinnen met kleine kinderen en hele grote koelboxen. Uit die koelboxen stroomt een welhaast onuitputtelijke voorraad eten en drinken, die door de kinderen vakkundig wordt geconsumeerd. Dat alles nog ver voordat de parade begonnen is.

De parade zelf is amusant, stiekem best amateuristisch en vooral heel erg Amerikaans. Het is een soort mengelmoesje van praalwagens met "freshly ribboned" missen, enkele beroemdheden, natuurlijk alle coureurs, viervoudig winnaar A.J. Hoyt (die je nu alleen nog met een hele grote schoenlepel in een raceauto krijgt maar dat terzijde) en vooral veel marching bands. Heel veel marching bands. Ik geloof werkelijk dat er in de USA meer marching bands zijn dan lampjes op Times Square. En dat zegt heel wat zoals u eerder heeft kunnen lezen.

Maar wat me het meeste is bijgebleven van de Indy 500 parade is toch wel hoe amateurisme en 's werelds grootste autosport evenement zomaar hand in hand kunnen gaan. Indy racing is wat dat betreft echt heel anders dan de Formule1.

Oh, en ja ik weet dat op geen van de foto's hierboven een marching band is te vinden. Dat komt omdat ik marching bands zo stom vind dat ik weiger er ook maar één op de foto te zetten. Dat u het even weet.

Lampjes, heel veel lampjes

2011-06-01T17:17:00.004+02:00

Midden in New York ligt een plein. Een plein met heel veel lampjes. Maar dan bedoel ik ook echt heel veel lampjes. Nog veel meer lampjes dan je ooit in je leven gezien hebt. Neem in uw hoofd heel veel lampjes, vertienvoudig dat aantal en dan heb je een idee van wat je aantreft op Times Square.

Wat je op times square niet zoveel ziet zijn New Yorkers. Voor New Yorkers is op dit plein namelijk geen plek. Wat je wel ziet zijn Nederlanders, Duitsers, Japanners, Italianen en nog veel meer mensen van ver buiten de stad. En ze komen allemaal om naar die lampjes te kijken. En eigenlijk is dat gek. Wanneer ons favoriete TV programma wordt onderbroken door reclame lopen de rillingen over onze rug van irritatie. Maar zet alle reclame op één plein waardoor je zelfs de wolkenkrabbers nog maar nauwelijks kunt zien en we komen er als toeristen massaal op af. Blijkbaar wordt er in ons allemaal een klein kind wakker gemaakt wanneer al die verschillende kleuren licht massaal op ons wordt afgevuurd.

En ik moet bekennen: de eerste keer dat ik er liep was ik redelijk overweldigd. Een ongelooflijke bulk aan indrukken die ik maar nauwelijks kon verwerken. Een dag later was ik al veel minder onder de indruk. Ik zag de verlichting nog maar nauwelijks. Blijkbaar is de gemiddelde aandachtscurve voor reclamespotjes ook op times square van toepassing. Geen wonder dat New Yorkers hier eigenlijk nooit komen. Er zijn in deze stad wel veel leukere dingen te zien en te doen.

Welcome to the Canyons

2011-06-01T16:43:00.005+02:00

Stel, je zit op een eiland. Niet al te groot. Laten we zeggen zo'n 3,5 bij 22 kilometer. En ik bedoel niet een onbewoond eiland. Integendeel: stel je voor dat je dat eiland inclusief alle voorzieningen moet delen met ruim 1,5 miljoen medebewoners. Hoe los je dat dan op? Als er zowel voor, achter als naast je geen ruimte meer is, dan kun je nog maar één kant op: naar boven. En dat is dan ook precies wat ze in Manhattan hebben gedaan. En masse aan de hoogbouw.

Dat maakt een wandeling of rit door dit deel van New York een bijzondere en bijna onwerkelijke ervaring. Overal waar je gaat of staat torent het leven letterlijk boven je uit. Alsof je zelf in een ravijn aan het wandelen bent waar je voorlopig niet uit zult komen. Aldoor wanhopig omhoog kijkend richting de hoge muren en bergtoppen op zoek naar een goede klimroute om aan je kwelling te ontsnappen.

Maar wil ik eigenlijk wel ontsnappen? Als er één ravijnenstelsel is waar ik me tijden kan vermaken dan is het wel hier in de "Canyons of New York". Overal wel wat bijzonders te doen, een onvoorstelbare mengelmoes van verschillende culturen en een soort van "You have no power over me" mentaliteit die ik best kan waarderen. Na één dag begon ik al met de gedachte te spelen dat ik hier best zou kunnen wonen.

Tot ik met een ander effect van de schaarste van grond geconfronteerd werd. Boy oh boy wat is het wonen hier duur. Meerdere kantoorgebouwen zijn al omgebouwd tot condominiums. In één zo'n gebouw gaan echt heel veel appartementen, maar dat mag de pret (en zeker de prijs) niet drukken. De huurprijzen gaan hier vanaf $2.500,-. Dat is dus TWEE-EN-EEN-HALF-DUIZEND dollars per maand voor een studio appartement. En dan heb je nog niet eens een aparte slaapkamer! Wil je liever niet je bed in de woonkamer, dan moet je per maand nog eens $1.000,- dollar extra neertellen. En dan roepen wij hier in NL dat de huizen zo duur zijn...

YouTube Safari

2011-05-03T20:49:00.006+02:00

Het is de laatste tijd stil op mijn blog. En niet alleen op mijn blog. Ik voel al tijden een enorme behoefte om me van de buitenwereld af te zonderen om alleen te zijn met mijn eigen gedachten. De eenzame denker is bezig met een poging zijn eigen psyche tot in de details te doorgronden, en daarbij wil hij niet worden gestoord. Soms geeft dat wel een gevoel van eenzaamheid, en dan moet ik op zoek naar iets waarmee ik me in mijn eentje kan vermaken. Gelukkig is daar het internet, dus het vertier is nooit meer dan een muisklik van me verwijderd.

Een van mijn favoriete vormen van eenzaam vermaak is het starten van een YouTube safari. Voor wie het niet kent: de regels zijn heel simpel. Je start met je eerste gedachte aan bijvoorbeeld een muziekstuk of videoclip in de categorie "Weet je nog toen?". Op die songtitel doe je een search op YouTube. Na het spelen van het bewuste nummer klik je één van de gerelateerde video's aan de rechterkant. Er zullen gegarandeerd nummers of clips tussen staan waar je nog niet aan gedacht had, maar die wel een heleboel herinneringen bij je oproepen. Vervolgens is het een kwestie van luisteren en de klikactie herhalen.

Het is echt geweldig hoeveel avonturen van oude (en nieuwe) herinneringen ik op deze manier al heb beleefd. Het lijkt wel een beetje op een zeer uitgebreid diner, waarbij je nooit precies weet wat er voor de volgende gang op het menu staat. Ik heb muzikale reizen gemaakt met thema's als house-classics, Tango, foute gabber, Elektro en Rap uit 1989. Een grandioze safari vol van classic comedy. En natuurlijk een Nerd safari.

Bij deze een aanmoediging voor iedereen die zich even verveelt en graag wat visualisatie heeft bij het ophalen van oude herinneringen. Ga achter je PC of laptop zitten, navigeer met je browser naar YouTube en geef het eerste wat in je opkomt als zoekterm in. Je zult versteld staan van het plezier dat je tijdens je spontane reis zult beleven. Speciaal voor wie even niets kan verzinnen heb ik hierboven een mooie start voor een "70's Disco" safari geplaatst. Ik ga ook weer even op reis. Have fun!

Kübler-Ross en nieuwe inzichten in mezelf

2011-03-15T22:36:00.009+01:00

Ik kan gerust zeggen dat ik roerige tijden achter de rug heb. Tijden waarin ik mezelf behoorlijk veel beter heb leren kennen. Misschien wel beter dan me op dat moment lief was. Het meest bijzondere vind ik dat ik telkens weer zie hoe mijn theoretische kennis over rouwverwerking in de praktijk te werk gaat. Ik had daar al eerder iets over geblogd, maar ik doe het gewoon nog een keer.

Bovenstaand figuur stelt de fasen van rouwverwerking voor, zoals beschreven door Dr. Elisabeth Kübler-Ross. En in al mijn verwerkingsprocessen heb ik mezelf kunnen observeren hoe ik netjes alle fasen heb doorlopen. Het meest recente geval was de diagnose ADHD die ik niet fijn vond om te horen. En van de gevolgen die dat voor mijn heden en toekomst zou hebben wilde ik al helemaal niet weten. Ik bleef hangen in de onderhandel fase, in de hoop dat er een simpele oplossing was zonder medicatie. Gelukkig kreeg ik in die fase precies de prikkels die ik nodig had. Ten eerste de bevestiging dat er geen genezing is en vlak daarna de bevestiging dat medicatie echt kan helpen. En beide bevestigingen uit betrouwbare bron. Vanaf dat moment vloog ik er werkelijk doorheen en ik heb ADHD inmiddels volledig geaccepteerd als onderdeel van mijn identiteit.

En toen werd ik enorm door mezelf verrast. Ik ervaarde ineens weer alle symptomen van de boosheid een paar fasen terug! Hoe kon dat nou? Ik was toch netjes aan het einde van de curve? Het zat me het hele weekend al dwars. Ik was ook niet de meest gezellige persoon de afgelopen dagen zal ik maar eerlijk zeggen. Had ik te intens naar die curve gekeken, en mezelf geforceerd aanknopingspunten te vinden om het eind van de cyclus te bevestigen? Later bedacht ik me dat ik niet één, maar twee verwerkingsprocessen aan het doorlopen ben. Met de eerste ben ik wel zo'n beetje klaar, maar het tweede proces is nog maar net begonnen. Nu alle puzzelstukjes op hun plek vallen besef ik meer en meer hoeveel impact ADHD werkelijk op mijn leven heeft gehad. En hoe kwaad ik intern nog ben dat ik toen niet wist wat ik nu weet. Maar ik weet dat ik niet zo mag denken. Ik kan het verleden nu beter verklaren, maar kan er gewoon niets aan veranderen.

Om te zorgen dat ik niet opnieuw in die onderhandelingsfase blijf hangen herhaal ik dat nu ook steeds tegen mezelf. Dat is ook de reden van deze blog. Een herhaling van die feiten zodat ik mezelf voort kan helpen. Wellicht dat ik nog wat stil en somber zal zijn de komende tijd. Een blik op het grafiekje laat zien dat dat juist goed is, want dan beweeg ik de goede kant op. Maar tegelijk besef ik dat deze verwerkingscyclus wel ietsje langer gaat duren dan normaal.

Laat ik er maar het beste van maken, en ondertussen genieten van de positieve kanten van ADHD: Wij zijn hele snelle denkers, en doordat we geen filter op externe indrukken hebben zien wij altijd zaken die anderen niet zien. En dat maakt ons op een bijzondere manier heel creatief. ADHD heeft heel vervelende bijwerkingen, maar één ding ga ik nooit meer vergeten: ADHD is een gave! En dat kan niemand, maar dan ook niemand me ooit afnemen. En nou niet allemaal gaan zeiken dat ik dan vast nog in de testing fase zit ;)

Goede voornemens productiviteit - #16

2011-03-05T15:28:00.007+01:00

Eerst was het nog een groot geheim. Na de vele tweets van vandaag is het dat zeker niet meer. Inderdaad, ik heb vanaf vandaag twee tattoos op mijn lichaam staan. Na de tango tattoo van precies een maand geleden is het nu mijn grote inspiratiebron Confucius die ik heb laten vastleggen. De meningen van de omgeving zullen verdeeld zijn, en wat mij betreft hoort dat ook zo. De enige mening die in deze echt telt is natuurlijk die van mezelf. En ik kan niet anders dan concluderen dat ik er heel erg blij mee ben. Ik had ook niet anders verwacht eigenlijk. Ik heb hier immers 15 jaar over nagedacht, en dan is een besluit toch verre van impulsief.

Sommigen zullen zich toch afvragen waarom. Waarom laat een man van 36 jaar tot twee keer toe een lading zwarte inkt in stukken van zijn lederhuid injecteren waar die inkt voor de rest van zijn leven blijft zitten? Het antwoord zit in mijn goede voornemen benoemd:

Ik laat mijn diepste passies vastleggen
op mijn lichaam zodat ik ze nooit meer vergeet

In het verleden heb ik gewoon te vaak vergeten wie ik zelf ben en wat mij van binnen drijft. En dat wil ik gewoon nooit meer meemaken. Ik ben wie ik ben. Een apart jong. Eigenwijs. Stoer maar tegelijkertijd heel gevoelig. Verliefd op muziek en dans. Proud to be a nerd. Altijd observerend en analytisch. Met mijn kop continu in een abstracte wereld die ik met mijn eigen gedachten creëer. Een diep geloof in de kracht en goedheid van de mens zonder dat daar een of andere god voor nodig is. En vooral een groot fan van GBV.

Zijn Argentijnse Tango en Confucius dan echt de twee belangrijkste zaken in mijn leven? Ja, dat zijn ze. Natuurlijk put ik ook kracht uit heel veel andere zaken. Leuke mensen om mij heen, een relatief onbezorgd bestaan en natuurlijk een fantastisch gezin waar ik mocht opgroeien. Maar de emotie van Tango en wijsheid van Confucius zijn twee onvergankelijke zaken die me voor altijd in mijn diepste ziel zullen raken. En onvergankelijk is in het kader van een tattoo op je lijf ook best belangrijk.

Fun met voetbalplaatjes

2011-02-22T13:12:00.005+01:00

Ik doe er eigenlijk nooit boodschappen, bij de Albert Heijn. Ik heb het namelijk niet zo op die winkel. Sterker nog: ik haat de Albert Heijn. Sinds deze gasten de waarde van de doctoraat bul hebben vervuild door als ordinaire grootgrutter een eredoctoraat in ontvangst te nemen probeer ik deze omhoog gevallen drogist te mijden waar ik dat kan. Mijn geschiedenisleraar zei echter altijd: "Je moet alles in je leven een keer gedaan hebben". Dus heb ik recentelijk de stoute schoenen aangetrokken en ben ik bij "Appie" boodschappen gaan doen.

En zo stond ik even later voor wat levensmiddelen te shoppen tussen allemaal hele enge mensen. Van die types die denken dat die vriendelijke man uit de reclame een echte AH-medewerker is. Ik weet niet welk uiterlijk vertoon bij mij meer allergie opwekte: dat van die enge mensen of dat van die overdreven luxe verpakkingen die je proberen het idee te geven dat we hier met echte luxe artikelen van doen hebben en niet met gewoon de boerenvreetschuur hapjes die het werkelijk zijn. Toch bleef ik dapper tussen de schappen doorlopen, de vreemde blikken op mijn boodschappentas negerend. Net toen ik dacht de beproeving te hebben doorstaan kreeg ik aan de kassa ineens iets in mijn handen gedrukt dat enige mate van emotionele destabilisatie bij me teweeg bracht. "En de kassabon met voetbalplaatjes", lachte de kassadame me nog vrolijk toe. Degenen die mij een beetje kennen zullen begrijpen dat ik mij even tot in mijn merg beledigd voelde. Voetbalplaatjes? Ik? Zie ik er uit als iemand die ook maar iets met voetbal heeft?

Toch heb ik van die plaatjes enorm veel plezier gehad: Vlak bij de uitgang begon een groepje jonge kindmensjes zenuwachtig om me heen te drentelen. "Meneer mogen wij uw voetbalplaatjes?", vroegen ze allemaal tegelijk in koor. Ik haalde de twee plaatjes tevoorschijn, en constateerde wat voor enorm effect dit had op de jeugdige menigte. De hele omgeving leek voor hen te verdwijnen. Hun focus lag op nog maar één ding: dat stukje karton met een sticker van een voetballer er op. Er kwam geen geluid meer uit de kinderen, en hun blikveld ging daar waar het plaatje ging. Ik besefte plots hoeveel macht ik op dat moment over deze kleine onnozele wezens had, en besloot er een leuk spelletje van te maken.

Na ze wat ongecontroleerd rondom mij heen te hebben laten rennen nam ik een plaatje in mijn linkerhand, en een in de rechter. En zo kwam ik er achter dat ik de voetbalplaatjes junks vrij eenvoudig tegen elkaar kon laten opbotsen. Ik begon voorzichtig, maar na een paar keer had ik de handigheid te pakken om keer op keer prachtige persoonlijke ongelukken te creëren. En ik kan u vertellen dat dat niet snel gaat vervelen. Bijkomend voordeel is dat dit soort kleine menswezentjes veelal nog in het bezit zijn van een ruime hoeveelheid lichtelijk loszittende melktandjes. En na korte tijd lag zo links en rechts het tandvlees al heel mooi open. Ik realiseerde me dat ik bij een voldoende hoeveelheid bloedende kindjes met wat behendigheid prachtige figuurtjes in bloed op de vloer van het winkelcentrum kon vereeuwigen. Ik mijn hoofd begon ik snel de ene na de andere berekening uit te voeren, rekening houdend met het aantal loszittende tandjes, druppelsnelheid en de hoeveelheid bloed die jonge kinderen kunnen verliezen voordat ze buiten bewustzijn tegen de vlakte gaan. Op basis van de uitkomst besloot ik dat een rood AH logo wellicht een goede optie was voor mijn spontane kunstprojectje.

Wat een plezier had ik toch! 5 Bewusteloze kindjes, 12 tandjes en enkele liters bloed later zag het logo er prachtig uit. Helaas wel vervuild met wat kindervoetstapjes, maar toch niet slecht voor een eerste keer. Ik verkeerde bijna in een roes van deze prachtige spontane uitspatting van kunstzinnigheid toen ik plots in de verte een stem hoorde: "Hé wat moet dat met onze kinderen!". Ik was meteen terug in de reële wereld, en zag enkele boze meneren met opgestroopte mouwen op me af lopen. Het was duidelijk tijd om te gaan. Op mijn met kindertjesbloed bevlekte gymschoenen zetten ik een sprint in naar mijn auto. Met de boze menigte in mijn kielzog ben ik ver, ver weg gereden van deze supermarkt waar ik nu 100% zeker nooit meer boodschappen zal doen. Moe maar voldaan van dit spannende avontuur vleide ik mezelf neer op de bank, terwijl de wasmachine een verwoede poging deed om mijn gympen weer mooi wit te maken. En die voetbalplaatjes? Die heb ik vanwege de vingerafdrukken ergens heel diep in het bos verstopt, in de hoop dat niemand ze ooit zal vinden.

Goede voornemen #16 - CLASSIFIED

2011-02-07T15:47:00.002+01:00

Ik beleef bijna onbeschrijfelijk veel plezier aan mijn goede voornemens. Bloemen voor de dames, tango en het vooruitzicht naar enkele mooie autosport momenten. Stuk voor stuk acties waarover ik graag blog, en die ik het liefst meteen aan iedereen wil vertellen. Maar voor goede voornemen nummer 16 is het nog leuker om het niet te vertellen. Ik kan niet uitleggen waarom, maar wanneer je het geheim kent zul je het begrijpen.

Wat ik wel kan melden is dat ook dit goede voornemen inmiddels is gerealiseerd. En ik kan niet anders dan concluderen dat ik er heel erg blij mee ben. Dit is iets dat ik al 15 jaar wilde. 15 jaar! Dat is best lang. Maar ik wilde in dit geval dat echt alles zou kloppen. Dat ik niet achteraf bij mezelf zou denken dat ik het op sommige details toch anders had aangepakt. En wat ik er nu bij voel, is dat echt alles klopt. Precies zoals ik het wilde. En dat stemt mij gelukkig, heel erg gelukkig.

Ik merk wel dat ik het heel erg lastig vind om het geheim te blijven houden. Telkens brandt het op mijn tong, klaar om er uit gegooid te worden. Aan enkelen waarvan ik niet wil dat ze via via achter het geheim komen heb ik het al verteld. En wellicht komen nog 1 of 2 personen bij dat selecte groepje. De rest moet ik teleurstellen. Voorlopig blijft het een heel leuk geheim. Maar troost jullie met de gedachte dat ik me heb voorgenomen dat het niet voor altijd een geheim zal blijven.

Oh, en aan diegenen die ik het nog ga vertellen: Ik doe dat vanwege het persoonlijke karakter alleen face to face, onder 4 ogen.

#ADHD

2011-02-07T12:38:00.009+01:00

Al tijden had ik er last van. Steeds weer die drukte in mijn hoofd, die de laatste maanden heel wat grotere gevolgen had dan me lief was. Het centrale goede voornemen was dan ook hier iets aan te gaan doen. Sinds december vorig jaar ben ik met wat professionele hulp op onderzoek uit gegaan, en sinds vanochtend is de diagnose officieel gesteld.

De titel van deze post zegt het al. Ik heb Attention Deficit Hyperactivity Disorder in mijn genen, kortweg ADHD. Ik had wel eens de neiging om voor de grap te roepen: "ADHD is een gave!". En dat grapje krijg ik nu even keihard terug. Ik weet nog niet goed of ik nu opgelucht of bang moet zijn na deze diagnose.

Voorlopig overheerst de opluchting. Niet zozeer omdat ik nu een label op mezelf kan plakken dat ik als excuus kan gebruiken wanneer ik slechts gewapend met een balpen mijn collega's tot absolute wanhoop drijf. De opluchting ontstaat vooral doordat heel veel puzzelstukjes in mijn 36 levensjaren op hun plek aan het vallen zijn.

De grootste opluchting? De drukte en stress zijn niet werk gerelateerd! Daar ben ik echt heel blij om, want ik vind mijn baan echt fantastisch. Ik vind het heerlijk om met alle passie die ik in me heb mensen te inspireren en tot elkaar te brengen zodat ze gaan samenwerken voor een optimale match tussen mens, proces, informatie en technologie. En dat kan ik dus gewoon blijven doen. Ik hoef er alleen maar voor te zorgen dat ik de inspiratie die ik er zelf bij voel wat beter onder controle krijg.

En dan komen we meteen bij de lichte angst die ik voel. De enige manier waarop dat kan is met medicatie en dat wil ik liever niet. Ik ben nog veel te bang dat met het verdwijnen van de drukte in mijn hoofd ook de gepassioneerde inspiratie verdwijnt. Er is me door de specialisten op het hart gedrukt dat dat niet zal gebeuren, maar ik kan dat soort dingen niet zomaar van iemand aannemen. Gelukkig voelde de specialist dat al aan, en hij adviseerde me rustig op onderzoek uit te gaan zoals ik dat waarschijnlijk met alles zou doen. Dan kan ik zelf kiezen of en wanneer ik klaar ben voor medicatie.

Ik moet die beslissing ook wel nemen, want ondanks de vele puzzelstukjes die hun plek al hebben gevonden blijven er ook nog veel vragen open staan. Gedreven als ik ben wil ik daar meteen verder onderzoek naar doen, maar dat heeft geen zin zolang ik deze conditie niet onder controle heb. En hoe meer ik er over nadenk, hoe drukker het wordt in mijn hoofd. En hoe harder ik dat pilletje dus nodig ga hebben. Wat doe ik mezelf toch aan!

Misschien moet ik eens ophouden met denken, en gewoon die tabletten gaan slikken om te ervaren wat er dan gebeurt. Medicatie slikken om een weloverwogen besluit te nemen over die medicatie. Een dilemma met een hoog kip-ei gehalte. Maar wellicht is dit de eenvoudigste en snelste oplossing. Laat ik het maar als een proefrit beschouwen.

Bij deze mijn belofte: Voor het eind van deze week is het besluit genomen. Dan beloof ik meteen niet meer te zeggen dat ADHD een gave is, en mezelf verre te houden van potentieel luidruchtig schrijfmateriaal. Als u als lezer dan belooft voorlopig geen grapjes te maken over vergeten pilletjes kunnen we voorlopig prima met zijn allen door één deur.

UPDATE 8-2:
Inmiddels aan de hulpverlener aangegeven dat ik wél medicatie wil. Het wordt nu in gang gezet.

Frustratie

2011-02-04T00:00:00.002+01:00

Mijn naam is Thijs Wientjes. Danser in hart en nieren, gepassioneerd liefhebber van de Argentijnse tango en op dit moment super gefrustreerd. Hoe dat kan na een wederom heel leuke tango avond? Dat is eigenlijk heel simpel.

Ik zou me alleen maar positief moeten voelen over mijn tango avontuur van de afgelopen weken. Na een paar lessen beginnen mijn danspartner en ik elkaar steeds beter aan te voelen. De pasjes, houding en vooral het spel van leiden en volgen waar we eerder allebei zo veel over na moesten denken worden steeds meer een tweede natuur. En dat voelt ook gewoon heel erg goed. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ik had deze stap echt veel eerder moeten zetten.

En toch voel ik me enorm gefrustreerd. Ik sta nog in het prille begin van mijn tango carrière, en dat betekent dat mijn repertoire qua dans nog behoorlijk beperkt is. En daar zit hem precies het probleem. Steeds als ik me wil laten leiden door de muziek wil mijn ziel dingen gaan doen die mijn lichaam nog niet kan, en dan ben ik steeds de draad kwijt qua dansen. Nu zal menigeen denken: "Wat zeur je nou Thijs!". Maar die mensen hebben geen idee hoe ongelooflijk frustrerend het voor mij is dat ik nu geen uiting kan geven aan de passie die ik voel bij de tango muziek.

Ik wil me volledig aan de muziek kunnen overgeven, afgesloten van de wereld, slechts de noten van de tango in directe verbinding met mijn diepste gevoelens, en die gevoelens in directe verbinding met mijn lichaam dat via de mooiste dans die er bestaat expressie geeft aan die gevoelens. Ik wil dat liever dan wat ook in de wereld, maar op dit moment kan ik het nog niet. En daar word ik echt helemaal gek van!

Ik weet best dat er een dag komt dat ik het wel zal kunnen. En die dag zal één van de mooiste zijn in mijn leven. Het is gewoon een kwestie van geduld. Maar datzelfde geduld wordt op dit moment behoorlijk op de proef gesteld.

Goede voornemens productiviteit - #9

2011-02-03T10:04:00.003+01:00

Al een tijd lang geen update op mijn blog. Ik zit al weken zonder inspiratie, doordat ik steeds en meestal onbewust mijn eigen inspiratie aan het blokkeren ben. Wat daar de oorzaak van is ga ik nu niet op in, dat komt wellicht later nog wel. Nu ga ik het over leuke dingen hebben.

Ik was met de goede voornemens al aardig goed op weg, en die trend zet ik graag voort. Sinds deze week weet ik dat goede voornemen nummer 9:

"Ik ga in 2011 minimaal 2 keer los op een racecircuit
waarvan ik minimaal 1 keer zelf rijd"

helemaal goed gaat komen. Ik had de voucher om met een Formule auto op een circuit los te gaan nog open staan. En sinds deze week is de tweede voucher voor het Circuit combinatiepakket ook actief. Dat betekent dat ik dit jaar naast de formule auto ook nog de volgende auto's ga besturen:

Ferrari F430
Lamborghini Gallardo
Porsche 911 GT3
Audi R8 Limited Edition ( 620 PK! )

2011 Wordt voor mij een jaar van veel pk's achter de rug (pun intended), en ik kan nu al niet wachten tot ik achter het stuur kan plaatsnemen!

Goedevoornemens-productiviteit

2011-01-09T21:59:00.012+01:00

15 Goede voornemens, dat is natuurlijk niet niks. Dus heb ik besloten er geen gras over te laten groeien. Een goed begin is het halve werk, en 15 voornemens betekent meer dan 1 voornemen af vinken per maand gemiddeld. Wat voornemens betreft was dit wel een bijzonder productief weekendje, en daar ben ik erg blij om.

Op zich was voornemen 6 wel een inkoppertje, en meer een stok achter de deur om de boeking van mijn vakantie door te zetten. Op mijn verjaardag vlieg ik dus naar New York voor wat sightseeing. Daarna vlieg ik door naar Indianapolis voor de Indy500. Met de luchthaven belasting en de toeslag voor een éénpersoonskamer kost het best wat. Maar ik heb het er dubbel en dwars voor over!

Zaterdag kon ik voor het eerst voornemen 2 in de praktijk brengen. Als cadeautip voor de dame in kwestie kreeg ik "een tegoedbon of zo" door. En dat is natuurlijk niet specifiek. Ik was bijna vergeten hoe leuk het eigenlijk is om bloemen te geven. Dus heren: dat zouden jullie wat vaker moeten doen. Ouderwetse romantiek is leuk!

Met voornemen 10 is inmiddels ook een start gemaakt sinds vandaag. Het was best even wennen, want ik heb tijden niet meer met losse gewichten getraind. Het is nog even zoeken naar de balans tijdens de dumbell press, maar dat komt vanzelf goed. Ik hoop wel dat Broederbas ook zijn goede voornemens doorzet, want een goede spotter ga ik binnenkort wel nodig hebben.

En dan misschien wel het belangrijkste voornemen voor dit jaar. Die Argentijnse tango waar ik al jaren mijn hart aan verloren heb. En al jaren roep ik dat ik het een keer ga doen. Vandaag was het zo ver. Ik ben gewoon naar binnen gelopen bij de tango salon van El Tamango om in elk geval de sfeer eens te proeven. En dat heb ik geweten. Ik was blij verrast door de ontzettend leuke mensen die daar komen. Ik voelde me meteen helemaal thuis. En ik was bijna vergeten hoeveel de tango eigenlijk met me doet. Alleen al het luisteren naar de muziek en het mezelf voorstellen hoe ik er op zou willen dansen bracht al zoveel gevoel bij me teweeg dat ik op sommige momenten gewoon moest vechten tegen de emoties.

En met alleen kijken kwam ik er natuurlijk niet van af. Nee, dansen moest ik, al was het alleen maar een basis pasje. Een paar dansjes later was het voor mij en voor de dames duidelijk: Dit is waar ik thuis hoor. Tango dansen is mijn ding, en linksom of rechtsom ga ik mezelf er in bekwamen. Het leuke is: Argentijnse tango is vooral improviseren. En daarmee kan dit misschien ook wel die niet-zakelijke uitlaatklep voor mijn creativiteit gaan worden uit goede voornemen nummer 8. Wordt hopelijk vervolgd dus.

En wat is er in dat kader nou mooier dan deze post af te sluiten met een quote van mijn favoriete wijze Confucius:

"De muziek brengt een soort genoegen teweeg
waar de menselijke natuur niet buiten kan."

En daar sluit ik me van harte bij aan!

Goede voornemens

2010-12-23T17:17:00.003+01:00

Ok ik geef toe, de kerstdagen moeten eerst nog komen. Maar na zo'n heftige klaagpost mag mijn blog wel weer een positieve draai krijgen. Hoogste tijd dus om eens te keuvelen over de goede voornemens voor 2011. Uiteraard heb ik 1 heel belangrijk voornemen, namelijk zorgen dat ik niet opnieuw slachtoffer wordt van mijn eigen gepassioneerdheid. Maar daar heb ik het al uitgebreid over gehad. Voornemens zijn vooral leuk als het nakomen ervan simpel te meten is. Dan is het voor de omgeving zichtbaar, en bovendien kun je er heel gemakkelijk op worden afgerekend. Daar gaan we dan:

1) Elke keer dat ik een klaagzang post op mijn blog,
maak ik €10,- over naar een goed doel

2) Als een vrouw jarig is en ze vraagt geen specifiek cadeau,
dan neem ik een bos bloemen voor haar mee

3) Ik ga een cursus of workshop volgen om zelf massages te kunnen geven

4) Ik ga minimaal één keer de Argentijnse tango dansen

5) Ik ga de Senseo vervangen door een echte oldschool koffiemachine

6) Ik zit op mijn verjaardag in het vliegtuig naar New York

7) Ik ga in 2011 wél kerstkaarten versturen

8) Ik ga een niet-zakelijke uitlaatklep zoeken voor mijn creativiteit

9) Ik ga in 2011 minimaal 2 keer los op een racecircuit
waarvan ik minimaal 1 keer zelf rijd

10) Ik ga meer met losse gewichten trainen.
Ik hoop dat BroederBas dan wil spotten

11) Ik ga me nog meer verdiepen in mijn favoriete wijze Confucius

12) Ik ga de lay-out van mijn weblog wijzigen

13) Ik drink thuis nooit meer pils

14) Ik ga mijn kookkunsten verbeteren

En als laatste ook nog een zakelijk voornemen:

15) Ik ga het keuzedeel van mijn Architectuur Academy oppakken en afmaken.

Dat was het wel zo'n beetje voor nu denk ik. Een aardig lijstje. Ik denk dat ik het ook even ga inlijsten en ergens ga ophangen. Anders kan ik dit allemaal nooit onthouden. Als ik een voornemen van deze to-do lijst kan wegstrepen laat ik het natuurlijk weten.

Ik wens mezelf veel succes.

Klaagblog: Moe, heel erg moe

2010-12-22T16:12:00.001+01:00

De titel van deze blog zegt het al. Ik ben moe, heel erg moe. Door de lekkage perikelen is de tussenstand qua slaap nu ongeveer 8 à 9 uur in drie nachten. Ik kan nog steeds niet langer dan 15 minuten achter een beeldscherm zitten zonder me duizelig te voelen. Dat is de reden dat ik de eerste versie van deze blog post met pen en papier heb opgesteld. En het overzetten naar digitaal doe ik in meerdere etappes. Die vermoeidheid baart me zorgen. Normaal gesproken had ik gewoon een weekje door gebikkeld en de slaap in het weekend wel ingehaald. Maar ik merk dat ik het nu gewoon niet trek. Het was voor mij ook best een heftig jaartje, en daar lijk ik nu de prijs voor te betalen.

Gevolg is dat ik nu van binnen vol zit met dilemma’s. Één overwinning op mezelf heb ik al behaald. Ik heb op mijn werk eerlijk gezegd dat ik nu de vermoeidheid niet aan kan, en ik heb dit ook aan de klanten durven zeggen. Toch blijf ik tegelijk zitten met schuldgevoelens. Als ik beloof iets op te leveren, dan kom ik die belofte ALTIJD na. Ik baal als een stekker dat ik dat nu niet doe. Maar ik moet naar mijn lichaam luisteren. Ik moet!

Wat ik ook merk ik dat ik weer heel slecht kan tegen drukte om mij heen. Achteraf gezien een van de oorzaken van mijn black-out een aantal weken geleden. Ook nu nog voel ik in een wat groter gezelschap continu de behoefte om me even af te zonderen. Dat geeft me voor de komende feestdagen een nieuw dilemma. De kerstdagen en de jaarwisseling vieren met mensen die me dierbaar zijn is iets waar ik me echt op verheug. Maar tegelijkertijd ben ik bang dat de grootte van de groep me parten gaat spelen. Ik ben doodsbang dat ik me onprettig ga voelen en dat gevoel ga uitstralen naar anderen waardoor ik niet alleen mijn eigen maar ook hun avond een negatieve bijsmaak geef.

En dat wil ik niet! Ik wil mensen niet naar het negatieve halen! Ik wil mensen gelukkig maken! Mensen positief inspireren om hun eigen groei te stimuleren! Anderen nog completer maken dan ze al waren! Ik voel dat ik nog zoveel te geven heb, maar op dit moment lukt het me niet om dat over te brengen. En dat frustreert me enorm!

Ik voel me zelfs schuldig dat ik nu zo loop te klagen op mijn blog. Rationeel gezien heb ik een fantastisch leven. Geen honger, een (zij het lekkend) dak boven mijn hoofd, veel fijne mensen om mij heen, schatten van ouders, een bikkel van een broer die altijd goed voor me heeft gezorgd, een fantastisch leuke baan met veel vrijheden waar half Nederland stront jaloers op zou zijn, en een lichamelijke gezondheid waar ik alleen maar heel dankbaar voor kan zijn.

En toch zou ik dat allemaal graag voor een weekje of wat inleveren om gewoon eens in alle rust al mijn gedachten weer op een rijtje te zetten. Helemaal alleen, zonder spulletjes, zonder anderen, zonder licht. De eenzame denker in het absolute niets, met alleen het comfort van de stilte om mij heen.

Bière de Noël

2010-12-18T16:17:00.003+01:00

Kerstavond wordt weer een gezellig diner bij de buurtjes zoals elk jaar. Iedereen neemt een deel van de voedselvoorziening voor zijn rekening. Uit de voorgestelde taakverdeling blijkt maar weer het grenzeloos vertrouwen in mijn kookkunst:

"En misschien dat Mr. T-REX een paar mooie kerstbiertjes kan vinden"

Wel helemaal mijn ding natuurlijk, die opdracht. En zo stond ik als COO en CIO van brouwerij Twentsch Schuttingbier een paar uurtjes later bij mijn favoriete Enschedese slijterij wat lekkers voor de gasten uit te zoeken. "We hebben dit jaar niet zo veel kerstbier hoor", verontschuldigt de slijter zich nog. Na een beetje zoeken tussen de bokjes blijkt dat erg mee te vallen.

Het is een mooi voorraadje geworden met 7 verschillende biertjes. Vooral naar de Leffe ben ik erg benieuwd, omdat die eigenlijk alleen voor de Belgische en Franse markt wordt gemaakt. Dat samen met de andere biertjes maakt dat we best wat bijzonders kunnen schenken de 24e. En daar ben ik stiekem best trots op.

Stadsmuzikant

2010-12-12T16:22:00.005+01:00

Elke zaterdag is hij te vinden voor de bijenkorf, waar hij onverstoorbaar zijn melodietjes ten gehore brengt. Er zijn betere muzikanten te vinden, maar dat maakt me in zijn geval niet uit. Het enorme plezier dat hij elke keer weer blijft uitstralen maakt onze stad net dat beetje vrolijker.

Op de vrijdagen is hij vaak te vinden tegenover de muur, oftewel de automatiek waar het uitgaanspubliek snel even een pikanto of kroketje komt trekken om de maag tijdens de kroegentocht gevuld te houden. Het is een van de plekken in de binnenstad waar de meeste opstootjes ontstaan, maar ook een plek waar het goed verdienen is.

Zo bleek afgelopen vrijdag maar weer. Plots staan er een paar beschonken jonge mannen om hem heen te schreeuwen en te dansen. De muzikant lacht vrolijk terug, en speelt onverstoorbaar verder. De heren stoppen wat geld in zijn schaaltje en lopen door. Als ze weg zijn giet hij zijn schaaltje leeg, kijkt me lachend aan en zegt: "Zo, dat is weer mooi 6 euro in één keer!". Ik begrijp het nu. Straatmuzikant Wim is in zijn eentje slimmer dan heel uitgaand Enschede bij elkaar. En ik gun het hem van harte.

Black-out

2010-12-04T14:24:00.002+01:00

Sinds vannacht ben ik weer een ervaring rijker. Of ik er echt blij mee moet zijn betwijfel ik echter ten zeerste. De avond begon gezellig, en dat bleef hij eigenlijk ook tot dat ene moment. Nog even plassen, dan de jas pakken en gezellig naar huis. Dat was het plan dat ik voor mezelf had opgesteld, zoals ik dat wel vaker doe in het weekend. Maar deze keer ging het mis. Op het moment dat ik buiten liep ging plot het licht uit. Een totale black-out maakte zich van mij meester, en voor ik het wist lag ik op de grond. Op dat moment besefte ik nog niet wat er gebeurd was, maar toen iedereen me bezorgd aansprak op de oude markt begon ik me toch wat zorgen te maken.

Terug bij mijn gezelschap van die avond nemen de zorgen toe. Mijn broer is best wat gewend, maar ook hij schikt zich een hoedje. Zo heeft hij mij nog nooit gezien. Vanaf dat moment is het voor mij een groot zwart gat. Total black-out, en ik ben me nog maar nauwelijks bewust van de wereld om mij heen. Mijn broer maakt zich zorgen en vraagt zich af of iemand iets in mijn drankje heeft gegooid wat er niet thuis hoort. Dat is ook het gevoel dat ik op dat moment heb. Steunend op mijn zorgzame broer en neef wordt ik naar het ziekenhuis gebracht.

Wat zich in het ziekenhuis afspeelt weet ik voor het grootste deel niet meer. Mijn hoofd is aan elkaar gelijmd, en er is iets gedaan met een injectienaald in mijn arm. Dat laatste weet ik alleen maar omdat ik vanochtend een pleister met watten op mijn arm zag zitten. Wat ik wel weet is dat ik in het ziekenhuis weer langzaam tot mezelf begon te komen. Ik kon in elk geval gewoon gaan slapen volgens de dokter. Dat is de enige uitspraak die ik me herinner.

Waar ik me zorgen om maak is waar die black-out vandaan komt. Mijn vermoeden is dat gisteren een hoop spanning die in mijn lijf zat is los gekomen. Zo voelde het in elk geval wel. De hele nacht zwaar emotioneel, en op sommige momenten in het ziekenhuis allerlei spastische bewegingen die je vaker ziet bij mensen waar plots alle stress los komt. Maar dat kan ook door die val en black-out komen natuurlijk. Ik heb in elk geval stof tot nadenken de komende dagen. En ik hoop dat dit mij echt nooit weer gebeurt.

F3000 rit uitgesteld :(

2010-11-27T12:56:00.003+01:00

"Geachte dames en heren,

Helaas moeten wij dit jaar onze laatste Formule events afzeggen. Onze ritten in oktober hebben getoond, dat voertuigen met extreem veel pk’s bij de momentele weersomstandigheden voor beginnende rijders moeilijk te temmen zijn. De vele crashes en draaiers verminderen het rijplezier. Wij hebben deze beslissing in overleg met onze ervaren raceteams genomen, om hiermee Uw veiligheid te kunnen garanderen. Uw gezondheid komt, net zoals Uw plezier, bij ons op de eerste plaats. Omdat de perfecte rit alleen bij optimale omstandigheden op de weg mogelijk is, verschuiven wij alle termijnen naar het voorjaar.

Wij geven Uw codes weer vrij, termijnen die in het seizoen 2011 kunnen worden geboekt worden ter beschikking gesteld.

Als attente bonus voor deze verschuiving, hoeft U de benzinekosten niet te betalen.

Hartelijke groeten,

Uw Hammer Events Service Team"

Oftewel komende vrijdag nog niet wat de rit van mijn leven moest worden. Ik heb er wel begrip voor, maar kan lichte gevoelens van teleurstelling toch niet geheel onderdrukken.

Twittervrije Vrijdag

2010-11-27T11:00:00.001+01:00

Ik had vrijdagochtend een wat vreemd gevoel. Ik zat aan een kopje koffie en mijn eerste gedachte was: "Wat zal ik eens gaan tweeten?". Dat is wel schrikken natuurlijk, want zo'n gedachte is een indicatie dat het tweeten een doel op zich is geworden. Was dit het begin van een niet meer te genezen Twitter verslaving? Er zat voor mij maar één ding op. En dus had ik gisteren voor het eerst een twittervrije vrijdag. Gewoon om te zien of ik last zou krijgen van ontwenningsverschijnselen. En ook om eens te zien hoe dat ook alweer was, zo'n leven zonder real-time social netwoking.

Ik moet zeggen dat het een bijzonder geslaagd experiment is geweest dat me veel wijsheid heeft opgeleverd. Zo weet ik nu dat ik er inderdaad best aan gewend ben geraakt dat ik anytime anyplace met mijn hele vrienden- en kennisenkring kan babbelen als ik daar behoefte aan heb. Niet dat mijn followers het me gemakkelijk wilden maken trouwens. In no-time stond mijn timeline vol met mentions die gewoon schreeuwden om een antwoord. Van gewoon een stellig "Nee", tot provocaties over geldelijke schulden en aantijgingen dat ik geen verstand van bier zou hebben. Ik ben wat dat betreft vrijdag behoorlijk op de proef gesteld.

Vooral de avond was zwaar. Mijn timeline weer vol met mensen die talentenjacht-pulp #TVOH echt prachtig lijken te vinden, en voor de rest ook alleen maar kampianen-klapvee-shit op de TV waardoor zo'n beetje elke 5 minuten mijn hand automatisch richting de HTC Desire bewoog om eens wat sappig commentaar de wereld in te sturen.

Gelukkig ben ik ook zo'n figuur die als hij wat in zijn hoofd heeft daar vrijwel onmogelijk van af te brengen is. En ruim 24 uur later kan ik vol trots zeggen dat ik nog steeds "Twuchter" ben. Zodra deze blogpost via twitterfeed in mijn timeline komt is dat natuurlijk voorbij. Het zij zo. Het belangrijkste dat ik gisteren heb geleerd is dat social networking echt heel leuk is, en niet meer is weg te denken uit de moderne maatschappij. Ik zou het in elk geval voor geen goud meer willen missen.

Vitaliteit door actieve ontspanning

2010-11-21T13:52:00.006+01:00

Het was een beetje een op- en neergaande curve de laatste tijd waar het gaat om mijn lichamelijke conditie. Blaakte ik een tijd geleden nog van de energie, de afgelopen weken had ik toch moeite om mezelf te motiveren überhaubt iets te ondernemen. Ik voelde me ineens toch weer die man die snel ouder aan het worden is, en dat gevoel bevalt me echt helemaal niets. Natuurlijk zal ook ik niet aan de ouderdom ontkomen. Ik merk nu al dat ik mijn uurtjes slaap veel harder nodig heb dan vroeger, en dat ik veel gemakkelijker vetreserves opsla. Maar vitaliteit heeft in mijn ogen helemaal niet zoveel te maken met het bestrijden van de onvermijdelijke lichamelijke aftakeling. Het is veel meer een kwestie van een gezonde geest. "Mens sana in corpore sano" zeg maar.

De laatste weken liet ik dat toch weer een beetje versloffen. Ik was precies die couch potato aan het worden waar ik zelf zo een hekel aan heb. Gelukkig gaat het recentelijk weer een stuk beter. Het gaat er om dat je de aanmaak van stresshormoon weet te onderdrukken door jezelf heel bewust in een ontspannen situatie te positioneren. Of dat nu een korte maar krachtige powertraining is of het brengen van een currywurst naar de chefkok van een lokaal restaurant maakt eigenlijk niet uit. Al is dat laatste eerder "Mens sana in corpore sicco" natuurlijk.

En naast de ontspanning is een wat gezonder voedingspatroon natuurlijk ook heel belangrijk. Ik denk dat de meeste mensen de invloed van voeding op je dagelijkse prestaties nog steeds schromelijk onderschatten. In de docu "Supersize me" kwam dat duidelijk naar voren, maar het werkt natuurlijk ook de andere kant op.

Na twee weken weer verstandig doen voel ik me vandaag vitaler en actiever dan ik me in tijden gevoeld heb. En dat betekent weer dat ik de horeca-uitspattingen tussendoor weer beter aan kan. Een klassieke win-win situatie dus, zeker als je tijdens het stappen zo af en toe ook kunt genieten van een goed gesprek. En zo probeer ik alle positieve zaken in mijn leven zo mooi mogelijk te combineren zodat ik me weer jong en vitaal kan voelen. Ik ben benieuwd wanneer ik weer eens 28 wordt geschat :)

Gevel, deel laatst?

2010-11-09T11:59:00.002+01:00

Door steeds weer die regen heeft het een tijdje geduurd voordat de laatste fase van de gevelrenovatie klaar was. Maar sinds vandaag is het zover. Na het voegwerk en impregneren van de stenen zijn nu ook de betondelen bijgewerkt.

Nadat de boel in de grondverf was gezet zijn nu alle scheuren gedicht. In plaats van de grijze snippers waar ik eerder nog tegen aan moest kijken zie ik nu een en al vers schilderwerk. Nadeel van zo'n renovatie is dat de kozijnen er wel ineens een stuk minder goed onderhouden uit zien. Zo zie je maar weer, schoonheid heeft ook alles te maken met contrast.

De waarde van een goed gesprek

2010-11-07T14:49:00.002+01:00

Soms leer je schijnbaar alledaagse zaken opnieuw op hun waarde te schatten. Dat kan van alles zijn: Een huisdier dat even lekker tegen je aan kruipt, dat ene speciale biertje dat je al jaren niet meer had gedronken, een knuffel van je ouders die nog steeds trots op je zijn. Ik heb ze allemaal recentelijk nog meegemaakt en ik heb er oprecht van genoten. Datgene dat ik de laatste maanden echt weer op waarde ben gaan schatten is echter het goede gesprek. Gesprekken over alledaagse dingen heb ik wel vaak genoeg. Een echt diepgaand gesprek waarbij onderwerpen de revue passeren waar je lang niet altijd zo open over praat, dat komt heel wat minder vaak voor.

De afgelopen paar weken heb ik meerdere van die gesprekken gehad. Met familie, vrienden en zelfs collega's. Veel van die gesprekken kwamen precies op tijd. In mijn werk bij de klanten kan ik de laatste tijd mijn ei wat minder goed kwijt, en dan beginnen de gedachten in mijn hoofd weer een grote chaos te vormen. Tijdens zo'n goed gesprek voel ik dat daar binnen ineens structuur ontstaat. Minder relevante zaken worden geparkeerd. Losse gedachten over dezelfde zaken worden gegroepeerd en waar nodig aan elkaar gekoppeld. En waardevolle informatie van buitenaf wordt van binnen omgevormd tot enorme hoeveelheden aan inspiratie om met al die gestructureerde gedachten iets nuttigs te gaan doen. Een soort defrag.exe voor mijn hersenen zeg maar, maar dan een versie die wel goed werkt.

Ik kan het iedereen dus van harte aanbevelen. Als je afspreekt met vrienden, houd het groepje dan klein. Ga vervolgens niet met ze praten, maar ga een gesprek met ze aan. Durf zelf dingen te zeggen, maar durf vooral naar de ander te luisteren. Want zonder goed luisteren mis je de nuttige info van buitenaf en zal nooit nieuwe inspiratie in je hoofd ontstaan. Ik heb al een paar dagen hele mooie gedachten die er om schreeuwen te worden bevrijd. Om dat te kunnen moest ik wel eerst even de weg vrij maken, en daarvoor heb ik gelukkig deze blog.

Of al dat moois ook voor anderen mooi zal zijn? Ik heb geen idee. De toekomst zal het leren. Wat ik hoop is dat anderen de informatie tot zich zullen laten komen, en dat die informatie weer nieuwe inspiratie zal geven. Zo kunnen we elkaar blijven prikkelen tot hele mooie prestaties.

Verliefdheid op een stem

2010-10-30T14:03:00.005+02:00

Ik had nooit gedacht dat het mij zou gebeuren. Dat ik zo ernstig in vervoering zou worden gebracht door alleen iemands stemgeluid. Maar ik heb het dan niet over zomaar een stem. Nee, ik heb het over het unieke zangtalent van Eva Cassidy. Vandaag is het precies 14 jaar geleden dat ze veel te jong stierf. Slechts 33 jaar is ze geworden, maar wat een erfenis liet ze achter. Als zangeres is ze na haar dood pas echt ontdekt, en sindsdien heeft ze een grote schare fans waaronder ik zeker gerekend mag worden.

Elke keer als ik een CD van haar op zet of op Youtube een filmpje kijk van een van de bekende songtitels die zij in haar geheel eigen stijl ten gehore brengt dan wordt ik overmand door allerhande emoties. Een mooi voorbeeld daarvan: "Fields of Gold". Het origineel van Sting vind ik echt een bagger nummer. Bij haar uitvoering heb ik continu een brok in mijn keel, de tranen in mijn ogen en een enorm verlangen om haar tot in de eeuwigheid te horen zingen. Heimelijk verliefd op een stemgeluid, wie had dat gedacht.

Ik ben overigens niet de enige op wie haar gezang zo'n sterk effect heeft. De vele reacties op YouTube spreken boekdelen, en ter uwer info: Eva Cassidy is voor Katie Melua de reden geweest om te gaan zingen. Ik hoop nog lang van haar stem te mogen genieten, en raad iedereen aan hetzelfde te gaan doen. Begin hierboven maar eens met haar uitvoeringen van "Autumn Leaves" en "Fields of Gold". Vooral de eenvoud is indrukwekkend. Zitten, gitaar even stemmen en dan gewoon alle gevoel in de zang leggen.

Ondanks dat ik verder niets van deze dame weet, zal ik vandaag toch een gevoel hebben dat ik haar mis. Dat moet u als lezer mij maar even vergeven.

Business on Wheelz!

2010-10-26T19:57:00.004+02:00

Dit is hem dan: Een echte Titan Universe Businesscase on wheels. Is het geen beauty? Ik wilde eigenlijk al tijden een nieuwe koffer waar ik mijn werkspullen goed in kwijt kon. De pilotenkoffer was ruim genoeg, maar wel erg zwaar. Zeker als je je auto op 10 minuten loopafstand van de klant moet parkeren. De rugtas die we ooit als nieuwjaarsgeschenk kregen was eenvoudiger te tillen, maar wanneer je in pak loopt natuurlijk geen gezicht.

Een koffer op wieltjes moest het dus worden, en gisteren heb ik hem besteld. Natuurlijk via internet, want zo shoppen mannen. Althans, zo shoppen Nerd-meneren zoals ik. Maar ik schaam me daar niet voor. Ik zal morgen vol trots vanuit de parkeergarage naar de ingang komen rijden.

Vind ik leuk, zo'n tas achter me aan op wieltjes. Net als je die omaatjes ziet doen, alleen dan met een laptop in plaats van citroenen en leverworst uit de dagelijkse aanbieding. Voor deze speelse jongeman breken mooie tijden aan (^_^)

Gevelvoeg

2010-10-25T13:18:00.002+02:00

Professor Jan in de voegologie is er wel even druk mee geweest, maar het resultaat mag er zijn. De voorgevel is nu volledig voorzien van prachtig snij-voegwerk. Professor Jan is meteen door naar de volgende klus, want vanwege zijn vakmanschap is hij een veelgevraagd specialist. Dan weer even wat proefmonsters voegen voor een beurs (hij is de beste voeger van het bedrijf), dan weer naar het zoveelste grote monumentale pand dat gerestaureerd moet worden. Ik heb bewondering voor zijn vakwerk. En ik vind het mooi om te zien dat hij er zelf ook van geniet.

De gevel is natuurlijk nog niet klaar. De betondelen worden vanaf volgende week maandag aangepakt, en als dat klaar is gaan ze de gevel nog hydrofoberen zoals dat zo mooi heet. Maar met de nu bereikte milestone ziet de gevel er al heel anders uit dan voor die tijd.

Allergie, deel 2

2010-10-20T09:37:00.003+02:00

Vandaag de uitslag va de allergietest besproken met de huisarts. Bovenstaande jongen is inderdaad de oorzaak van mijn niesbuien. Althans, ik moet niezen van zijn poep. Ik zal de neusspray dus blijven gebruiken, omdat die best goed werkt. Want wie wil dat nou niet: de hele dag huisstofmijtenpoep in je neus zonder te moeten niezen. Net zoals alle andere mensen dat kunnen.

Ik heb ook nog wat tips gekregen voor maatregelen die ik in de slaapkamer moet nemen, zoals laminaat in plaats van tapijt om de hoeveelheid stof terug te dringen. Wellicht pak ik dat deze winter nog op, maar dan moeten wel eerst alle andere onderhoudswerkzaamheden zijn afgerond.

Mijn zorgen over de andere reactie bleken ongegrond. Nummertje 10 was een histamine test waar alle mensen op moeten reageren om te controleren of de monsters nog wel goed zijn. Dat was de assistente even vergeten te vertellen. Ik kan dus zonder problemen blijven genieten van bier, rode wijn en blauwaderkaas, en dat is best een opluchting.

Hollen en stilstaan.

2010-10-18T21:29:00.005+02:00

Soms heb je van die tijden. Dan ben je met net wat teveel dingen tegelijk bezig. Ik heb daar nu ook last van. De gevelrenovatie is nog in volle gang. Mijn dakgoot moet nog worden vervangen. Murphey heeft problemen met de maag en darmen wat nogal wat extra aandacht vraagt in verband met medicatie en het verdelen van voeding over de dag. Ik zelf loop bij de huisarts vanwege die vervelende allergieën.

En dat is alleen nog maar het privé deel van de drukte. Deze week moeten drie projectplannen af, word ik ook nog "geclaimd" voor allerhande meetings en vraag ik me nog steeds af of ik de komende weken veelal in hotels moet vertoeven vanwege de reistijden naar de klanten her en der.

Normaal gesproken zijn dit allemaal dingen die ik best wel aan kan. Maar het komt nu wel echt allemaal tegelijk. En eigenlijk vind ik projectplannen schrijven een van de minst leuke aspecten van mijn werk. Dat helpt ook niet heel erg zeg maar. En ook het feit dat ik alleen woon maakt de planning van klanten ver weg des te lastiger. Waar ik een half jaar geleden nog kon rekenen op mijn vriendin die thuis het schip kon bewaken moet ik nu van alles en nog wat regelen voordat ik het land door kan reizen.

Natuurlijk. Ik heb zelf voor dit bestaan gekozen, en over het algemeen ben ik er ook erg gelukkig mee. Maar ik zou het wel fijn vinden als de druk wat beter verdeeld zou worden. Het is de laatste tijd echt hollen of stilstaan. En nu is het dus weer vooral hollen. Even doorzetten dan, en voorzichtig hopen dat ik tegen het eind van het jaar nog wat vakantie kan opnemen. Daar ben ik namelijk best aan toe.

Eindelijk weer sporten!

2010-10-17T13:37:00.002+02:00

Door al die neus perikelen kreeg ik steeds maar geen lucht. Tel daarbij op een spoedopdracht in hartje Amsterdam wat neerkomt op 8 uur werken en 5 uur reistijd, en van sporten komt helemaal niks terecht.

Vandaag ben ik eindelijk weer eens goed bezig geweest. Wel nog even rustig aan, en daarom begonnen met de kleinste spiergroepen. Het viel me niet tegen eerlijk gezegd. Ik kon aan mijn biceps (altijd al mijn zwakke punt) merken dat ik er even uit ben geweest, maar voor de rest ging het eigenlijk best lekker. Het lekkers vind ik dat ik eindelijk weer lucht krijg. Misschien moet ik mijn eigenwijsheid eens wat vaker aan de kant zetten, en gewoon meteen de dokter bellen als ik klachten heb die langere tijd aan houden.

Tot zover de schop onder mijn kont van zondag 17 oktober 2010, ik heb gezegd.

Help, ik ben allergisch!!

2010-10-15T15:57:00.006+02:00

Daar zit je dan in de wachtkamer. Een stuk tape met cijfers op de onderarm, en naast elk cijfer een druppeltje met daarin paard, hond, kat, huisstofmijt, en nog wat bloemen en ik weet niet wat. Mijn eerste allergietest. Door elk druppeltje heen is een gaatje in de arm geprikt, om te zien op welk druppeltje mijn lichaam reageert. Al na een paar minuten voel ik jeuk bij druppeltjes 5 en 10. Ook zie ik daar de huid dikker worden als een soort muggenbult. Ik ben dus blijkbaar niet allergisch voor één maar zelfs voor twee dingen! Op de Twitter grap ik nog dat het in elk geval geen bier allergie is. En die grap komt me nog duur te staan vrees ik.

Drupje 5 is de huisstofmijt. Dat was ook meteen de meest waarschijnlijke oorzaak van de niesbuien. Dit zal wel een kwestie van neusspray en vaak stofzuigen worden om te zorgen dat ik er geen last meer van heb.

Drupje 10 vind ik een stuk minder leuk. Ik ben blijkbaar ook allergisch voor Histamine. De symptomen zijn onder andere darmproblemen, en daar heb ik inderdaad vrij regelmatig last van. "Dat zit in veel voedingsmiddelen", zei de assistente nog. Ik ben even gaan googelen, en inderdaad zit het in veel voedingsmiddelen. Precies in al die voeding die ik lekker vind! Rode wijn, oude (schimmel)kaas, bier, ei, vis, zuurkool, spinazie en ga zo maar door! Als ik dat niet meer mag eten heeft mijn leven geen waarde meer.

Woensdag ga ik de uitslag met de huisarts bespreken en weet ik echt meer. Maar één ding weet ik zeker: Ik zit liever wat vaker op het toilet dan dat ik nooit meer Roquefort kaas mag eten.

Blutwurz!

2010-10-12T22:05:00.004+02:00

Een bevriende familie gaat regelmatig op reis door het Beierse land. En Beieren heeft heel veel mooie dingen te bieden. Natuur en kastelen in het Beierse woud, cultuur in de grote steden en natuurlijk heel veel bier.

Bij velen minder bekend, maar minstens zo leuk zijn de Beierwald Spezialität Spirituosen, en dan vooral de "Echte Blutwurz" kruidenbitter. Een bittertje voor echte mannen zullen we maar zeggen. Twee glaasjes van dit drankje is zelfs voor mij genoeg.

Ik was dan ook erg blij toen ik vandaag twee flessen van deze lekkernij bij de Wagelaartjes kon ophalen. Van mijn keel heb ik voorlopig geen last (^_^)

Neusperikelen

2010-10-11T11:02:00.003+02:00

Eigenlijk had ik er al heel lang last van, met name in de herfst en winter. Steeds het gevoel dat de neus dicht zit, zeer irritante jeuk en plots opkomende niesbuien die bijna niet te stoppen zijn. De afgelopen weken begon het weer, en deze keer had ik er genoeg van. Vanochtend heb ik daarom eindelijk de dokter bezocht om te zien of er iets tegen te doen is.

Een korte blik in mijn neus met zo'n neuskijk apparaat (daarom heb ik zo'n hekel aan doktersbezoek) wees uit dat er in elk geval geen poliepjes in mijn neusholte groeien. Het vermoeden is een allergische reactie op het een of ander. Vrijdagmiddag gaan we een allergietest doen. Totdat we weten wat het is krijg ik een neusspray die ik elke ochtend moet gebruiken om de irritatie van de slijmvliezen tegen te gaan.

Ik ben aan de ene kant heel erg blij dat ik nu kan hopen op een structurele oplossing voor mijn probleem. Aan de andere kant ben ik veel minder blij, een beetje bang zelfs. Voor het eerst in mijn leven zit ik echt in de medische molen, en dat is nieuw terrein voor me. Ik vind dat maar niks: Voorlopig wat medicatie, testje hier en daar en dan maar wachten op de uitslag in de hoop dat er een oorzaak wordt gevonden. En als dat niet lukt gewoon wat andere medicijnen uitproberen en ga zo maar door. Ik hoop toch van harte dat het traject er voor mij niet zo uit gaat zien. Ik ben nog veel te jong om continu met medische zorg en medicatie bezig te zijn. Ik wil leven als een jonge god! Gewoon 's ochtends met een fijn gevoel opstaan en vol fitheid en vitaliteit het avontuur van die dag tegemoet, zonder dat ik daar eerst een lading prikjes, pilletjes, drankjes en sprays voor nodig heb!

En ja, ik weet dat ik nu weer veel te hard van stapel loop. Maar daarom is het schrijven van een blog ook zo leuk. Dan kun je die kleine ongemakken die je voelt even lekker uitvergroten om zo de boel met een beetje extra entertainmentwaarde eens lekker van je af te schrijven. Bij deze dus.

Gevel herstel

2010-10-02T15:24:00.002+02:00

Vrijdag was een dag die letterlijk een hoop stof deed opwaaien. Het herstel van de voorgeven van mijn huis is begonnen. De eerste stap is het uitslijpen en -hakken van het oude voegwerk. En dat is nog een hele klus! De oude stenen zijn erg zacht, en het voegwerk is kei- en keihard. De voegslijpmeneer moet dus uiterst secuur te werk gaan. Uiteindelijk is hij een behoorlijk eind opgeschoten. Maandag worden de laatste voegen er uit geslepen, en dan gaan ze verder met de volgende stappen: Het aanstralen en herstellen van de betondelen, het reinigen van de gevel, wat schilderwerk en natuurlijk alles weer opnieuw voegen en de gevel hydrofoberen.

Als het goed is kan de gevel er dan weer een jaartje of 30 tegenaan. Ergens in de komende weken zal mijn dakgoot ook nog worden vervangen. Een duur grapje alles bij elkaar, maar het is nu eenmaal hard nodig.

De man en zijn Cigaar - deel 2

2010-09-25T18:17:00.004+02:00

Iets dat ik al heel lang wilde heb ik vandaag eindelijk weer gedaan. Ik heb besloten mijn oude liefde weer op te pakken, en zo af en toe te genieten van een zeer goede cigaar. Mijn ervaringen met cigaren handelaren in Enschede zijn helaas niet zo geweldig, maar gelukkig heb ik al jaren een vast adres in Apeldoorn waar ik met plezier inkopen doe voor dit genotsmiddel.

Vandaag ben ik na het koffie-met-boeken-ruilspel in het kader van burendag (wat ik overigens een heel leuk initiatief vond) afgereisd richting Apeldoorn om er eens goed voor te gaan zitten. En dat heb ik geweten! Meer dan 2,5 uur duurde het van mijn binnenkomst totdat ik de uiteindelijke keuze had afgerekend. Gelukkig wel onder het genot van een goede Piramide van Dominicaanse tabak. Want ja, in deze winkel mag (moet!) gewoon gerookt worden. Ik ben ondertussen ook weer een paar wijsheden rijker. Die krijg je gedurende de dag gratis mee:

"Een cigaar is pas op als je de brandblaren op je vingers hebt staan"
"Wij cigarenliefhebbers roken niet, wij digesteren"

Het is uiteindelijk een aardige collectie geworden van cigaren met namen zo mooi dat het bijna klinkt als poëzie:

Arturo Fuente Gran Reserva
Partagas Serie D No. 5
El Credito Serie R
Hoyo de Monterrey Petit Robusto

En zeg nou zelf. Zo mooi als ze er op de foto bij liggen, dan krijg je toch spontaan zin om er een op te steken!

Een ode aan magische handen

2010-09-19T01:47:00.002+02:00

Omdat het vandaag waarderingsactie was bij de massage studio speciaal deze blijk van waardering:

Je opent de deur met een bescheiden lach.
Ik lach terug, en treed binnen.
Ben toe aan ontspanning na een stressvolle dag.
Met jouw hulp mijn zorgen overwinnen.

Ik vlei neer op de tafel, sluit mijn ogen,
volledig vertrouwen in jouw vakmapschap.
Zodra je begint alle zorgen vervlogen,
De gestressde spieren helemaal slap.

Twee magische handen,
hun weg vindend over mijn lichaam.
Mijn gedachten belanden
in een andere wereld, stil en vreedzaam.

Voor altijd wil ik er blijven,
weg van de realiteit.
Mijn gedachten weg laten drijven,
één met mijn eigen identiteit.

In de verte klinkt plots een stem:
"Zo dat was het, vond je het fijn?"
Ik denk alleen maar: "Damn!"
Kon ik maar elke dag hier zijn.

Nog wat afwezig kleed ik me aan,
ik voel het opkomen van slaperigheid.
snel de agenda openslaan.
Volgende week weer graag, zelfde tijd!

Oftewel: dames, jullie zijn geweldig!

Leuk zo'n buurman

2010-09-17T16:10:00.003+02:00

Het gaat weer lekker hier. Ik ben al tijden bezig de wijkagent eindelijk zo ver te krijgen dat hij mijn buurman aanspreekt op zijn asociale gedrag. Ik heb in het verleden al eerder geblogd over zijn misbruik van mijn terrein door zijn auto in de gang neer te kwakken, het aanhoudende gegil vanuit zijn tuin waardoor ik de hele zomer niet fatsoenlijk buiten heb kunnen zitten, de rommel die ik steeds in mijn tuin vind en volgens mij alleen maar van hem afkomstig kan zijn en zijn aanhoudende onterechte beschuldigingen dat ik zijn auto stuk zou maken.

Een paar weken geleden heb ik een nieuwe poging ondernomen om de wijkagent in actie te krijgen. Na een telefoongesprek waarin ik refereerde naar mijn mail van bijna een jaar (!!) geleden waar ik maar geen terugkoppeling op kreeg kwam oom agent ineens met het nieuws dat hij al lang geleden een keer is komen kijken. Maar omdat het om privé terrein ging kon hij geen bon schrijven. En verder is er dus niets ondernomen of naar mij teruggekoppeld. Mooi is dat. “Ik kan geen bon schrijven”. Dat is toch ook niet de taak van een wijkagent? De wijkagent behoort in de wijk de orde te handhaven, en te zorgen dat dit soort dingen niet uit de hand gaan lopen! Na weer een week bellen en niet nagekomen terugbel beloftes heb ik daarom besloten zelf opnieuw in actie te komen.

De eerste stap is gezet. Hij is nu formeel en bewijsbaar op de hoogte van het feit dat ik zijn gedragingen niet accepteer. Hoe ik dat weet? Simpel. Hij is daar zo kwaad over geworden dat hij meteen tierend en wel aan de deur stond: “Mafkees! Waar ben jij mee bezig! Ik heb meer last van jou dan jij van mij! Met al die feestjes van je dat mensen om half twee ’s nachts tegen mijn ramen staan te bonken, en tegen mijn auto schoppen! Dat heb ik zelf gezien! Als je nog zoiets flikt dan mep ik je de hele straat door, vuile kankerleier!” Dan maakt hij een sla beweging met zijn vuist in mijn richting, waarschijnlijk in een poging me te intimideren, en roept: “En anders mep ik je er nu een voor!” Als hij eindelijk is uitgeraasd vraag ik beleefd: “Ben je klaar? Dankjewel!”. Terwijl hij nog wat mompelt sluit ik de deur. Ik ben blij dat ik gewoon rustig heb kunnen blijven, maar een beetje shaky werd ik er wel van.

Uiteraard heb ik meteen de politie weer gebeld, en bovenstaand gesprek letterlijk geciteerd. Volgens de dame aan de telefoon is het geen bedreiging in wettelijke zin. Maandag is de wijkagent weer binnen, dan moet ik maar even bellen. En zo gaat het al twee jaar. Eerst is het rustig, dan begint het asociale gedrag steeds erger te worden en als je er wat tegen probeert te doen ontploft hij en werpt allerhande beschuldigingen naar mijn hoofd alsof hij het slachtoffer is. En pas als de zaak dreigt te escaleren (lees: als het alweer veel te laat is) laat oom agent wat van zich horen. Gelukkig zijn mijn bezwaren feitelijk en bewijsbaar. Ik ben benieuwd waar dit naar toe gaat.

De man en zijn Cigaar

2010-09-12T11:21:00.003+02:00

Ook @HarmJob vond hem erg lekker, de Dominicaanse lekkernij die ik naar de #TwitterBBQ had meegebracht. Voor mij was het al een tijdje geleden dat ik cigaar had gerookt. Toen ik een uitnodiging kreeg om 's avonds voor wat vlees en drank over de schutting te komen greep ik meteen mijn kans. Ik besloot voor die avond het digestive te verzorgen. Het vlees was in elk geval lekker, de salade van @Zunne smaakvol en gezond, de gezelligheid van allen onbetaalbaar. Met zulke vrienden rook ik graag de vredespijp!

Of ik deze gewoonte nu ga doorzetten? Daar moet ik nog even over nadenken. Het rokertje gisteren beviel me wel erg goed, maar het is ook een prijzige hobby. Zeker als ik wat al te enthousiast ga worden. Mocht ik op cigarenjacht gaan bij mijn vaste cigarenboer, dan laat ik het wel even weten. Zo'n tripje kan best gezellig zijn. Maar ik moet u wel waarschuwen: Meestal ben ik bij die winkel niet binnen 2 uur weer vertrokken.

Foto: @HarmJob

Schuttingbier - proefseizoen geopend!

2010-09-07T15:45:00.005+02:00

Het was even wat lastig plannen met die trip naar Brussel die er tussendoor kwam. Maar ik was maandag mooi op tijd terug om samen met HarmJob de Twentsche Schuttingbitter op de fles te zetten. Professioneel als we zijn hebben we alle flesjes voorzien van een tweetje, om verwarring met brouwsels uit seizoen één met eenzelfde kleur dop te voorkomen.

Maar het bottelen was niet hetgeen dat me het grootste genoegen van die avond heeft geschonken. De Schutting 3-Pel seizoen twee was klaar om geproefd te worden en ik kan met trots zeggen dat het echt een kanjer van een biertje is! De kleur en geur stonden ons al aan bij het inschenken. En die afdronk.... Heerlijk bitter zoals dat hoort bij een tripel. 10 Seconden later werd ik overvallen door de echte party-piece van deze nieuwe lichting: Langzaam maar zeker voelde ik mijn hele slokdarm warm worden. Het was ons vanaf dat moment duidelijk: dit is er niet een om even tussendoor naar binnen te spoelen.

We hebben meteen de lading verdeeld, zodat ook mijn kelder weer verrijkt is met heerlijk eigen gebrouwen vocht. Naast de heftige 3-pel ook nog wat zuiderbuurs bruin, die ik gisteren ook meteen aan een smaaktest heb onderworpen. En oh man wat hebben we vakwerk geleverd, al zeg ik het zelf. We gaan nog een paar mooie avondjes met bier, vuur en kwaliteits-rookwaar tegemoet, ik weet het zeker!

Avontuur en de gedachten daarbij

2010-09-05T20:57:00.002+02:00

Tja, en daar zit ja dan. In je eentje aan de bar van een Brussels hotel. En toch is het precies wat ik altijd al wilde: Mijn eerste internationale opdracht. In dit geval om onze collega's van Getronics Belgie bij te staan in het presenteren van onze visie en aanpak voor het uitrollen van 20.000 nieuwe werkplekken in de zeer complexe omgeving van een potentiele klant. Een presentatie aan Belgen, maar omdat er één Duitse collega bij zit mag ik alles in het Engels gaan doen. Ik hoop maar dat mijn Engels niet teveel doorspekt zal zijn van Twentse accenten :)

Toch stelt deze opdracht me meteen voor een dilemma. Mijn avontuurlijke karakter zegt me al jaren dat ik een baan moet hebben waarin ik wat van de wereld zie, dus wat dat betreft werd het wel eens tijd dat het ook ging gebeuren. Maar aan de andere kant begin ik nu een leeftijd te krijgen dat ik me ook best graag wil settelen in een ontspannen leventje met een fijne vrouw om lief te hebben. Maar hoe zal ik die vrouw vinden als ik steeds van huis ben? Oké, deze ene opdracht staat natuurlijk nog heel ver van "altijd van huis", dus ik loop misschien wat te hard van stapel. Maar toch gaan deze gedachten nu al door mijn hoofd omdat ik alles meteen wil analyseren tot in de details, en dus moet ik het weer eens van me af schrijven. Daar heb ik al eerder over geblogd.

En ik hoor nu de mensen al weer zeggen: "Joh, geniet toch even van je vrijgezelle leven". Nou dat heb ik nu wel weer gehad. Al dat stomme geouwehoer over "Happy Single" enzo is echt aan mij gewoon niet besteed. Ik ben een relatieman, zoals een collega dat laatst zo mooi beschreef. Het mag dan niet stoer zijn, maar ik vind het liefhebben van een vrouw gewoon het mooiste dat er bestaat. Bij elkaar je ei kwijt kunnen, in elkaars armen liggen na een zware dag, elkaar van binnen een warm gevoel geven met kleine onschuldige strelingen en kusjes en weten dat je even niet meer dan dat kan doen omdat er anderen bij zijn terwijl je allebei zo hevig naar meer verlangt, de ander soms verrassen met een spontaan en romantisch caeautje, verlegen naar elkaar glimlachen wanneer je koffie zet voor je ouders terwijl je weet dat je tien minuten daarvoor een keihard vluggertje over het aanrecht hebt gehad, gewoon keihard samen huilen als je het allebei even nodig hebt, "Maar wel lief hoor" zeggen als je partner met de eigen hobby bezig is waar jij gewoon helemaal niets mee hebt, samen genieten van een geweldige maaltijd die je die maand eigenlijk niet kon betalen, samen de slappe lach om iets heel onbenulligs tot grote ergernis van alle andere aanwezigen, stieken kijken hoe de ander ligt te slapen, samen douchen in een douchecabine die daar niet op berekend is qua ruimte, de ander verrassen met lieve berichtjes in de baggage, ouderwets je arm aanbieden om haar te helpen oversteken, van vervelend huishoudelijk werk samen een feest maken, samen genieten van een strandwandeling, zeggen dat je valentijnsdag niet belangrijk vindt en dan elkaar toch een cadeautje geven, samen aan tafel zitten met de laptop en dan niet praten maar msn-en gewoon omdat het kan.

Nee, ik ben nu niet ongelukkig, maar als ik mocht kiezen, doe me dan maar een lieve vrouw. Maar wel een die me zo af en toe op avontuur laat gaan natuurlijk :)

Soms is SPAM wel grappig

2010-09-05T04:22:00.002+02:00

"Hi! How are you?
My name is Ruzaliya,
I never contacted with u before.
But I would like to know you, and maybe develop friendly contacts in future and may be a more than friendship.
I am looking for my second half, and my friends consider that I am very friendly and beautiful.
I am a teacher in school and I like my job because I love children.
If you like my photo, you are welcome!
In next mail I will send you more images.
I`ll be happy, if I'll get your mail with photo.

Yours faithfully,
Ruzaliya."

OMGWTFROFLOLBBQETCetera!

Ik ben op zich best benieuwd wat voor lieden hier serieus op in gaan...

Nog één keer E.R.O.L. dan.

2010-08-31T21:07:00.003+02:00

Deze wilde ik jullie niet onthouden. Nog een kort filmpje die een aardige impressie geeft van de partysfeer tijdens de set van Erol Alkan. Check die opblaaspop dan!

Mysteryland Video

2010-08-29T20:41:00.004+02:00

Na een weekendje Mysteryland is het wel lekker om op de zondagavond nog even terug te denken. Ik had zelf geen camera bij me, maar op youtube stromen de eerste video's alweer binnen zie ik. Hierboven ISIS op de mainstage.

De Cadenza tent, waar het zo ontzettend gezellig was. Als staat iedereen er op deze video wat lauwtjes bij.

Djedjotronic. Hier 2 jaar geleden was hij nog maar 21. En op Mysteryland ging het nog vetter en harder dan hier. Kun je nagaan!

En natuurlijk the man himself Erol Alkan. Ook dit ging gewoon kei- en keihard. Al zullen de hardstyle fans het maar een softe zooi vinden.

Feestweekendjeweg

2010-08-29T16:45:00.003+02:00

Zo, dat was me het weekendje wel. Ik keek er al weken naar uit, en het was alles behalve een teleurstelling. Het begon al met een uiterst gezellige vrijdag avond in Den Haag. Eerst een klein hapje eten bij dat ene Argentijnse restaurant dat wordt gerund door een stel pakistanen, en daarna even wat drankjes doen om bij te praten met Neefje. Dat het gezellig was bleek wel, want voor ik het wist was het al na middernacht, en zat ik in een Ierse pub waar alleen Engels gesproken wordt aan een heerlijk maar wel prijzig glas lagavulin. Gelukkig waren we beide verstandig genoeg om te beseffen dat we het niet al te laat moesten maken.

De volgende dag was eindenlijk Mysteryland. En het was echt alles wat ik er van verwachtte. Met uitzondering van een regenbui toen we in de rij stonden om binnen te komen was het de hele dag prima weer. De dag begon voor ons lekker relaxed met Isis bij de mainstage. Dat podium (zie foto) wordt elk jaar mooier zo lijkt het wel. De middag uren hebben we besteed om de andere podia eens te verkennen. We hebben er een paar namen bij om te onthouden. Met name Cadenza heeft ons aangenaam verrast. Wat een super sfeertje heerste daar zeg!

Het eind van de middag hebben we even lekker staan raggen in de Boys Noize records tent. Eerst Djedjotronic. Wat ging het er af zeg, heerlijk! Wij weten nu wat "electro bitchy dance" betekent. Weer een naam om op de line-ups in de gaten te houden. Daarna was het de beurt aan held Erol Alkan. Ik weet niet wat het is, maar elke set van deze man is weer anders, en elke keer weet hij er net dat beetje extra uit te krijgen. Ik ben echt heeeel blij dat ik er bij was.

De avond stond in het teken van Dimitri en Derrick May. Grote namen van weleer die nog steeds duidelijk hun mannetje staan in de dance wereld. Opvallend vond ik het grote aandeel grijze haren tussen het publiek. Blijkbaar hebben beide heren een trouwe schare fans. En voor mij betekende het dat ik nu zeker wist dat ik bij lange na niet de oudste bezoeker ben van dit festival. Voorlopig is Mysteryland voor mij dus zeker voor herhaling vatbaar.

Nu is het een dag later, en ik ben veel minder vermoeid dan ik had verwacht. Blijkbaar heb ik geleerd mijn krachten te verdelen. Zal het besef dat ik geen 18 meer ben dan al zo diep geworteld zitten? Blijkbaar. Maar zal ik eens wat zeggen? Dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo erg.

Mysteryland 2010 preview: zin an!

2010-08-26T23:44:00.006+02:00

Ik tweet er al een tijdje over, en komende zaterdag is het zover: Mysteryland 2010! Ik moet zeggen dat ik nog nooit intenser naar dit festival heb toegeleefd dan dit jaar. Ik heb er echt zo onwies veel zin an! Waarom? Waarschijnlijk ben ik na de afgelopen maanden gewoon toe aan een leuk festival, maar het is vooral vanwege de lineup van dit jaar.

Waarschijnlijk gaan we de dag in disco stijl beginnen met de tonen van Riptide, gevolgd door vrolijk relaxen met Isis. Haar zag ik voor het eerst draaien toen ze nog maar 18 was. Sindsdien heeft deze dame door haar muziek keuze een speciaal plekje in mijn hart. De middag uurtjes brengen we waarschijnlijk door in de GZG area. Hun motto is ‘Wat een leven!’ wat symbool staat voor de liefde, het plezier en de positiviteit die de housecultuur met zich meebrengt. Kan het nog mooier? En valt het tegen, dan kunnen we de hele middag hard in de Bois Noize records area, waar elke minuut van de dag een topper achter de draaitafels staat. Om 17:00 uur staan we daar zeker, om helemaal los te gaan op de set van Erol Alkan. Waarom ik E.R.O.L. een held vind? klik maar eens hier, hier of hier!

Ons avond programma is er ook een van grote helden. Eerst een set van de vader der nederlandse DJ's Dimitri. De man die me na het beluisteren van zijn static tracks CD's heeft gestimuleerd me steeds dieper in de house scene te verdiepen. En daarna een van de grondleggers van de techno, the legend Derrick May. Ik weet zeker dat ik me zaterdag even weer 18 zal voelen. En ik weet ook zeker dat ik zondag meer dan ooit besef dat ik toch echt geen 18 meer ben :)

Inner peace

2010-08-23T12:30:00.001+02:00

Wauw, wat een periode heb ik doorgemaakt! Na 10 weken vrijgezel zijn was de terugblik al een emotionele achtbaan waarvan ik achteraf behoorlijk stond te kijken. Ik kan me niet herinneren in zo’n korte tijd zoveel emotie te hebben moeten verwerken. En waar ik toen dacht dat ik er wel klaar mee was, besef ik nu dat de echte ontdekkingstocht toen nog moest beginnen.

En wat een ontdekkingsreis is het geweest, die hernieuwde zoektocht naar mijn eigen ik. Ik had nooit verwacht dat mijn verleden nog zo vers op mijn netvlies zou komen te staan als dat de afgelopen weken is gebeurd. Het lijkt ineens wel alsof mijn hele leven een grote heftige achtbaan is geweest. Van nog zeer jonge eenzame denker via onverantwoordelijke rebel zonder toekomst richting IT-er met passie die niet bang is de zaken vanaf een heel andere en soms verrassende kant te bekijken. Best succesvol ben ik de afgelopen jaren geweest, en dat is volgens mij vooral te danken aan het feit dat ik nog elke dag besef welke lange weg ik heb moeten afleggen om hier te komen. En ook besef ik dat ik op die weg soms ook gewoon mazzel heb gehad, niet meer en niet minder. Sommige zaken kun je nu eenmaal niet afdwingen. Je moet soms met een gelukje ergens tegenaan lopen en die strohalm met beide handen vastpakken en er vol passie voor gaan om er iets moois van te maken.

Tegenslagen zullen er altijd zijn. Vorige week nog had ik een mega dip omdat vermoedens die ik had waarvan ik hoopte dat ze niet waar zouden zijn gewoon keiharde realiteit waren. Dat slechte nieuws heeft me zo merk ik nu geholpen om nog wat laatste dingen te verwerken. Dat gecombineerd met een heel fijn en openhartig gesprek met mijn vader heeft ervoor gezorgd dat ik sinds gisteren eindelijk weer in staat ben een innerlijke rust te ervaren die ik in maanden niet heb gevoeld. Net alsof ineens duizenden puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen.

Ik kon het gisteren op de massagetafel echt goed merken. Geen gedachten meer in mijn hoofd, maar alleen maar een geest die zachtjes heen en weer reisde tussen de grens van diepe slaap en opperste concentratie op het vakwerk van de masseuse. En na de massage was er binnen in mij alleen nog maar rust, hele diepe rust. Op die manier had ik een massage nog nooit beleefd. Ik ben als rationele atheïst wars van alles wat met spiritualiteit te maken heeft. Maar als ik het woord spiritueel zou moeten beschrijven, dan komt deze ervaring echt heel dicht in de buurt.

En ik kan het uit ervaring vertellen: Als je hoofd al die tijd zo enorm vervuild is geweest, is een volledig zuivere geest echt een fantastisch gevoel dat ik nooit meer kwijt wil. Ik denk dat menig boeddhistische monnik zelfs jaloers op me kan zijn.

New wheelz

2010-08-20T16:35:00.005+02:00

Je bent tevreden met wat je hebt, tot je wat beters kunt krijgen. Dat geldt ook voor grasmaaiers. Ik was de handmaai best wel zat, dus ben ik op zoek gegaan naar een nieuw grasmaai monster. Het selectieproces qua type grasmaai was vrij snel doorlopen. Zo'n groene maaikar als ze bij de gemeente hebben die ik eigenlijk het liefst wilde paste niet door de poort, en viel behoorlijk buiten mijn budget. Geen zitmaai dus voor mij, maar gewoon iets wat je zelf over je grasmat moet duwen. Maar dan toch wel een benzinemaai zeker? Dat is toch ideaal voor mij als petrolhead? Na wat nadenken realiseerde ik me echter dat ik met zo'n apparaat alleen maar zou gaan voor de grootste motor die het meeste lawaai maakt. En dat ik dan de hele dag een beetje achter het huis sta gas te geven. Nee, de ratio begon het steeds meer te winnen van de emotie en een elektieke cirkelmaai moest het worden.

Na een snel vergelijkend onderzoek via internet (ja, ook in dit soort dingen ben ik in de basis een nerd) ben ik een zooi tuincentra en hardware stores afgereden om te zien wat er zoal te koop is voor welke prijs. Tijdens die zoektocht viel me op hoeveel potentiële moordwapens je als tuinder eigenlijk tot je beschikking hebt. Ik begon me zelfs af te vragen of het überhaubt wel verantwoord was dat ik zonder begeleiding in dit soort winkels werd toegelaten. Wij maken ons zorgen over "Going Postal", maar volgens mij is "Going Gardener" echt vele malen erger.

De uiteindelijke keuze voor mijn grasmaai-racemonster is gevallen op de Gardena PowerMax 32e. En laten we eerlijk zijn, als er PowerMax in je naam staat ben je gewoon kewl! Na een betrekkelijk eenvoudige montage (met wel een zeer ingewikkelde beschrijving er bij) heb ik mijn new wheelz inmiddels met succes getest. Een hele ervaring hoor, al die nieuwe technologie in mijn tuin. Wellicht is dit ook een mooi moment om onze grasmaai-blog weer nieuw leven in te blazen. Ik zal beheerder @Harmjob eens vragen of hij mij daar beheerderstoegang kan geven.

Al 40 jaar gelukkig!

2010-08-20T14:59:00.002+02:00

Zoals ik al eerder blogde zijn vandaag Mummy en Daddy T-REX presies 40 jaar getrouwd. 40 jaar lief en leed gedeeld. Samen begonnen met bijna niets. Alleen een flatje, een tafeltje en een fornuis. Geen geluk op basis van welvaart en spulletjes dus, zoals ik bij veel anderen helaas wel steeds vaker zie. Nee, het geluk bestond toen al puur uit liefde voor elkaar, en samen een mooi bestaan op willen bouwen.

En ik heb echt veel respect voor hetgeen ze samen hebben bereikt. Ze hebben veel voor elkaar kunnen betekenen, maar ook voor hun kinderen. Want ik weet dat ik het ze niet altijd even gemakkelijk heb gemaakt. Voordeel was dan wel weer dat ik enorm veel op mijn vader lijk, zowel in uiterlijk als in gedrag. Dat is maar goed ook, want zo kon Daddy T-REX behoorlijk wat grip behouden op mijn rebelse neigingen. Gelukkig heeft hij mijn rebellie waar nodig ook gestimuleerd, zoals die keer dat ik 5 gulden kreeg om bier te halen toen ik bij de uitreiking van mijn VWO diploma als enige de ballen had om de conrector en plein public demonstratief geen hand te geven. Wat een fijne herinneringen!

En dat ik veel op mijn vader lijk geeft me ook weer hoop. Want als er zo’n liefdevolle vrouw als Mummy T-REX waar mijn vader van houdt rondloopt die het niet alleen 40 jaar met deze man uithoudt, maar zelf al die 40 jaren van hem kan blijven houden, dan moet er ergens op deze aarde toch ook zo iemand voor mij rondlopen waar ik van kan blijven houden?

Toch? Dames? Alsjeblieft?

Mijn leven is wél leuk!

2010-08-18T23:47:00.003+02:00

Zo, en na al dat halve depri gedoe is het hoog tijd om weer eens lekker positief te gaan bloggen! Mijn blog is de laatste weken natuurlijk vooral een uitlaatklep geweest voor mijn emoties, en dat zal het ook wel blijven denk ik. Gewoon, omdat het echt geweldig is om zo af en toe lekker de dingen van je af te schrijven. Ook als het in je hoofd geen structuur heeft. Gewoon alles er uit knallen in je favoriete word-processing pakket, en dan via CTRL-X en CTRL-V de zaken herstructureren zodat je zelf eens kunt lezen wat je nu eigenlijk in je gedachten hebt. Ja inderdaad, ook als het gaat om emoties blijf ik gewoon een nerd en daar schaam ik me niet voor :)

Maar goed, even weer positief bloggen dus. Afgaande op de eerdere berichten lijkt het wel of ik naast lekker stevig sporten echt helemaal niets leuks in mijn leven heb. Maar als ik de agenda erbij pak valt het eigenlijk best mee. Afgelopen zaterdag heb ik met veel interesse kennis genomen van allerlei massage- en persoonlijke verzorgingstechnieken op de open avond op de massage salon. Dat klinkt allemaal een beetje als vrouwendingen, maar ik vind het gewoon erg interessant hoe je bijvoorbeeld een stuk garen kunt gebruiken om lichaamshaar te epileren. Slimme techniek met beperkte middelen.

De komende weekenden staat er ook veel leuks op stapel. Komende vrijdag zijn Mummy en Daddy T-REX 40 jaar getrouwd. Wat zeg ik, ze zijn al die jaren zelfs gelukkig getrouwd! En omdat ik heel veel op mijn vader lijk heb ik echt mega veel bewondering voor Mummy T-REX dat ze het al die jaren heeft uitgehouden met die man :) Het feestje wordt in besloten kring gevierd, maar het zal er niet minder gezellig om zijn. Ik vind het prachtig om te zien hoe ze na al die jaren nog zoveel liefde, respect en speelsheid in hun relatie weten te behouden.

Een weekje later wordt het ook weer leuk. Dan is het eindelijk weer Mysteryland. Ik was altijd al een groot fan van de house muziek, die voor mij begin jaren 90 precies op tijd kwam. Toch duurde het tot 2007 voordat ik deze moeder aller dance festivals eindelijk ging bezoeken. Vorig jaar viel het voor ons gevoel wat tegen, en we twijfelden of we dit jaar wel zouden gaan. Maar elke keer als ik de line-up van dit jaar bekijk ben ik echt zo onwijs blij dat ik een ticket heb gekocht! Ik kan dit festival echt iedereen aanraden, zelfs als je niet van dance houdt. De sfeer is er altijd heel bijzonder, en ondanks de 60.000 bezoekers ook heel intiem. Voor mij is dit echt een weekendje weg. De dag ervoor vast richting Neefje in Den Haag, even lekker uit eten en een drankje doen in de Haagse binnenstad, en dan de volgende dag helemaal los.

En dan heb ik het nog helemaal niet gehad over de strong bitter die @harmjob en ik binnenkort gaan brouwen, de nieuwe lichting Schutting 3-pel die binnenkort rijp is om te proeven, de leenfilmcollectie waar ik nog van ga genieten en ga zo maar door.

Nee, ondanks de vele dipjes van de afgelopen tijd die elkaar voor mijn gevoel wat al te snel opvolgden kan ik toch maar één conclusie trekken: Mijn leven is wél leuk!

Keuzes en zorgen

2010-08-16T21:28:00.005+02:00

Brrr, wat een dag vandaag. Ik had het even helemaal gehad met alles en iedereen. Soms hoor je van die dingen die zorgen dat je je alleen nog maar heel erg teleurgesteld kunt voelen. Normaal neem ik dan de figuurlijke pen ter hand en blog de boel even lekker van mij af. Maar in dit geval kon dat niet. Dat ik persoonlijke zaken over mezelf de wereld in gooi is mijn eigen keuze. Degene die me kennen en het lezen hoef ik dan het hele verhaal niet meer te vertellen, en degenen die me niet kennen, nou die kennen me niet en dus heb ik er geen last van.

Maar hoe doe je dat dan als je je echt zorgen over de keuzes van iemand anders maakt? Ik kan niet bloggen over de situatie omdat ik niet het recht heb de problemen van anderen hierin te betrekken. Maar die situatie heeft zoveel impact op mijn gevoel. Ik wil die persoon het liefste helpen, maar weet dat ik dat niet kan en mag doen. Ten eerste om mezelf in bescherming te nemen, en ten tweede omdat in dit soort situaties alleen de persoon zelf de eerste stap kan nemen. Zolang dat niet gebeurt is alle hulp en steun verloren energie.

Maar het blijft aan me knagen. Zeker omdat ik weet hoe het is om in zo'n situatie te zitten. Je maakt verkeerde keus na verkeerde keus, maar bent blind voor de gevolgen die die keuzes hebben voor jou en je omgeving. En die tijd uit mijn verleden waar ik eigenlijk niet graag over praat, stond vanochtend ineens weer helemaal op mijn netvlies geprent. Ik ga ook niet in details treden, maar het was heftig genoeg om ervoor te zorgen dat ik echt even doodsbang werd van mezelf. En ik kon hiermee letterlijk bij niemand terecht: de enige die echt alles uit die tijd van me weet is nu mijn ex.

Ik kon dus nog maar één ding doen: zelf de zaken op een rij gaan zetten. Ook al doet het nog zo'n pijn, het verleden is het verleden. En ondanks dat ik van ver moest komen ben ik de afgelopen jaren toch vrij succesvol geweest in het leven, al zeg ik het zelf. En ook al doen juist door mijn verleden de zorgen over die persoon nog zo'n pijn omdat ik niemand gun wat ik toen doormaakte: ik kan er niets tegen doen. Dat konden mensen bij mij toen ook niet. Inmiddels zitten er weer twee notes to self in mijn envelop. Straks ga ik nog even lekker tot rust komen, en dan hopen dat ik vannacht weer goed kan slapen.

En aan allen die zich toch wat zorgen maakten toen ik even van de aardbodem verdwenen leek mijn oprechte excuses. Het was niet mijn bedoeling jullie zo te laten schrikken.

Slaap

2010-08-13T12:52:00.002+02:00

Een paar weken geleden was het nog bar en boos met die slaap van mij, of beter gezegd het gebrek er aan. Al die drukte in mijn hoofd zorgde ervoor dat mijn hersens gewoon niet in staat waren om in slaap te komen. Gelukkig heb ik met mijn eigen slimme aanpak mijn gedachten voldoende kunnen kanaliseren zodat ik de afgelopen twee weken heb geslapen als een roos.

Tot afgelopen nacht dan. Ik lag er rond half twaalf in, ietsje later dan normaal, maar toch zeker geen gekke tijd. Maar man oh man wat lag ik weer te woelen. Was de drukte in mijn hoofd terug? Nee, helemaal niet. Sterker nog, ik had de hele avond rustig genoten van een lekker hapje eten en een paar speciaalbiertjes die ik nog niet eerder had gehad. Ondanks dat ik die hele avond alleen was voelde ik me beter en sterker dan ik me in tijden had gevoeld. En dat bleek meteen het grootste probleem.

Ik heb gisteren echt heerlijk doorgehaald op de sportschool, en de rest van de dag herstelde mijn lichaam zo goed van het vele eten dat ik op een wat ongelegen moment opnieuw werd getroffen door het krachtsport-virus. Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar op een of andere manier wil mijn lichaam gewoon meer als het flink op de donder heeft gehad. Toen ik gisteren thuis kwam was ik echt zwaar hyper. Als de sportschool open was geweest op dat moment was ik er bij wijze van spreken meteen naar binnen gerend. Echt ongehoord! Echt zo'n gevoel alsof je de kampioen bent die gewoon de hele wereld aan kan. Ik wilde best slapen, maar mijn lichaam wilde niet meer. De testosteron zat bij wijze van spreken nog tot achter mijn ogen, en er moest gewoon getraind worden. Best leuk hoor, om je weer zo lekker energiek te voelen, maar soms is mijn lijf wat al te enthousiast.

Wat ik me vandaag wel realiseerde is dat ik nog een potje met Melatonine heb staan. Misschien moet ik dat eens proberen om de slaap wat te stimuleren. Ik kan niet gebruiken dat ik straks weer drie nachten achter elkaar mis.

En of ik mijn lichaam zijn zin ga geven? Ja hoor, echt wel! Vandaag ga ik me gewoon weer helemaal de tandjes trainen. Gewoon, omdat ik het leuk vind. En omdat ik mijn armen niet gespierd genoeg vind natuurlijk. Naast de wil om een gezond lichaam te hebben heeft ook deze jongen gewoon last van ijdelheid.

Ambitietijger goes back to pumping iron

2010-08-08T13:37:00.006+02:00

Wow, ik ben gewoon echt goed bezig! Drie keer sporten in één week! Dat doet me bijna denken aan mijn hardcore krachttraining tijd. Natuurlijk trainde ik toen geen drie maar vier keer per week. En natuurlijk trok ik toen geen 60kg maar 100kg op en neer. Maar dat waren andere tijden. Toen was ik alleen, en had ik 's avonds alle tijd van de wereld.

He wacht eens! Die situatie heb ik nu ook! Reden te meer om mijn oude liefde vol enthousiasme op te pakken. Ik merk nu al dat ik best veel frustratie in het ijzer kwijt kan. Dat is het voordeel van fitness apparatuur: je kunt er tegen schelden wat je wilt, het zegt nooit iets terug. Vroeger dacht ik hetzelfde over computers, totdat ik werd geconfronteerd met structureel terugkerende foutmeldingen. Maar ik dwaal weer af, we hadden het over fitness als uitlaatklep. Nu verwacht ik niet dat ik weer net zo hardcore als vroeger kan gaan trainen. Dat was op een andere sportschool, met een trainer die diverse van zijn leerlingen op Europese kampioenschappen bodybuilding heeft zien performen. Maar zo ver hoeft het van mij ook niet. Ik weet van mezelf dat ik toen ongeveer 90kg woog met een vetpercentage van 13%. Maar ik weet ook hoe veel ik daarvoor heb moeten doen, en vooral hoeveel ik er voor moest laten.

Wat mij er vooral in trekt om de krachtsport weer serieus op te pakken is het enorme plezier dat ik beleef aan het bestuderen van dingen, en vervolgens de opgedane kennis om te vormen in een tastbaar resultaat. In mijn eerste jaar krachtsport liep ik redelijk als een kip zonder kop aan de gewichten te trekken. Ik heb toen een workshop gevolgd over effectief vet verbranden en spiermassa aanzetten, gegeven door een medisch bioloog met zeer veel ervaring in het begeleiden van topsporters. Toen al heb ik veel geleerd over het aanpassen van je voedingspatroon om zo via het controleren van je bloedsuikerspiegel de ketose actief te sturen. Iedereen verklaarde me voor gek dat ik er zo'n afwijkend eetpatroon op nahield. Veel minder brood, hoger in de eiwitten, dat kon toch niet gezond zijn. Gezond was het echt wel, en het resultaat mocht er ook zijn. Eerst 12 kilo vet kwijt geraakt, en later na wat aanpassingen in de voeding meer dan 12kg spiermassa aangemaakt in 4 maanden tijd. Hetzelfde truukje heb ik begin dit jaar ook toegepast, waardoor ik van 98kg naar 80kg ben gegaan. Uiteraard heeft de stress van de relatiebreuk me geholpen met de laatste loodjes, maar mag er ook iets positiefs uit komen alstublieft?

Nu ik eindelijk weer een vetpercentage heb dat ik zelf acceptabel vind, is het een mooi moment om het genoegen van actief je lichaam vormen door specifieke training en voeding opnieuw te beleven. Eerst ga ik gewoon 3 keer per week klassiek Borst-Biceps/Benen/Rug-Triceps om op krachten te komen. Daarna kunnen de experimenten beginnen. Dropsets, HST, en als ik een trainingsmaatje kan vinden (wanneer begint BroederBas eigenlijk weer met trainen?) wellicht een keer 6 weken HIT á la Dorian Yates. In de 6 weken klassieke training ga ik vast nadenken over mijn voeding schema. Minderen in de Junkfood en meer schone voeding is het devies. Dat was ik toch al van plan, en nu heb ik een mooie stok achter de deur.

Nogal wilde plannen dus zoals ik het hier opschrijf. Wat er van terecht gaat komen? Ik heb geen idee. Maar ik heb dit soort ambities voor mezelf eerder waar gemaakt. Los daarvan is het altijd fijn om jezelf persoonlijke doelen te stellen. En nu ik deze ambities heb geblogd heb ik meteen een stok achter de deur in de vorm van sociale controle. Wat doe ik mezelf toch aan!

Sporten 2-8-2010 en zelf-therapie

2010-08-02T20:33:00.006+02:00

Na een hoop drukte uit mijn hoofd te hebben weggeschreven door van mezelf te erkennen dat ik een eenzame denker ben die moeite heeft zijn gedachten onder controle te krijgen heb ik vandaag besloten meteen de koe bij de horens te vatten en mezelf te dwingen mijn leven wat meer in balans te brengen. Een deel van de onrust in mijn lijf hoop ik weg te halen door het sporten hernieuwd op te pakken. Nog geen mega-hardcore krachttraining, maar gewoon rustig beginnen met trainingen van 13 tot 15 setjes. Niet te zwaar, maar wel voldoende om mijn lichaam voldoende te vermoeien om het in een ontspannen herstelmodus te brengen.

Tijdens het trainen heb ik ook nagedacht over hoe ik mijn gedachten weer wat meer in balans ga brengen. Een soort "do it yourself psychiatry" zeg maar. Na het filosofisch benaderen van mijn toestand ben ik tot de voorzichtige hypothese gekomen dat ik mezelf telkens probeerde te bevrijden van mijn existentiële eenzaamheid, terwijl ik deze vorm juist zou moeten koesteren als datgene waarin ik als individu werkelijk uniek ben en waarin ik de echt waardevolle tijd voor mezelf kan vinden. Mijn sociale en emotionele eenzaamheid waar ik geen aandacht voor had konden zich vervolgens zowel binnen als buiten mijn hoofd ten volste ontplooien, waardoor de balans echt helemaal zoek was.

"Durf weer de dingen te ondernemen die je leuk vindt", is de eerste schop onder de kont die ik mezelf heb gegeven. Dingen ondernemen en weer participeren in de wereld om me heen, in plaats van mezelf alleen maar op te sluiten met mijn gedachten. Ik ga de komende tijd nog veel meer van dit soort korte maar krachtige berichten aan mezelf schrijven zodat ik mezelf weer kaders kan stellen waar nodig, en overbodige gedachten uit de snelkookpan kan verbannen. Die berichten zullen overigens veelal zeer persoonlijk van aard zijn, dus die zal ik hier niet gaan delen.

De training zelf ging eigenlijk best goed trouwens. Ik ga in het kader van dingen ondernemen die ik leuk vind proberen dit vast te houden.

Het lot van een eenzame denker

2010-08-02T15:18:00.002+02:00

Het is weer zover. Net nadat ik eindelijk weer wat rust gevonden leek te hebben is het nu al ruim een week verschrikkelijk druk in mijn hoofd. Het lijkt wel een snelkookpan van over elkaar heen tuimelende gedachten die elk moment kan exploderen, zo erg. En nu die gedachten mijn focus op de dagelijkse prioriteiten ernstige schade dreigen toe te brengen, is het hoog tijd een en ander eens flink van me af te gaan bloggen.

Een nacht vol met de meest vreemde nachtmerries zoals afgelopen nacht komt natuurlijk niet zomaar opzetten. De kwalitatief teleurstellende pizza van zondag zal ook een belangrijke bijdrage geleverd hebben, maar het lijkt er vooral op dat ik weer langzaam het slachtoffer word van mijn aloude probleem waar ik op de lagere school al last van had. Ik ben sinds die tijd al wat ze noemen een eenzame denker (There, I said it!). Misschien is die tijd wel de beste om deze eigenschap van mezelf te illustreren:

Terwijl op de basisschool mijn klasgenootjes aan het spelen waren liep ik regelmatig in mijn eentje over het schoolplein. Gewoon nadenken over van alles en nog wat. De mede leerlingen observeren. Kijken naar hun gedragingen. Zien hoe met lagere school politiek allianties werden gevormd en hoe soms de verschillende groepjes zich tegen elkaar keerden totdat de meester tussenbeide kwam. Maar ook nadenken over het leven. Waarom zou ik zomaar geloven wat ons tijdens godsdienstles werd bijgebracht? Eigenlijk hoorde ik nog helemaal niet met dat soort levensvragen bezig te zijn, maar ik moest. Ik moest weten, begrijpen. Toen al weigerde ik mezelf kaders op te leggen voor wat betreft het begrijpen van mijn eigen bestaan. Voordat u als lezer nu een traumatisch beeld krijgt van mijn jeugd wil ik een en ander wel even nuanceren. Er waren ook genoeg dagen dat ik gewoon meespeelde met mijn klasgenootjes, en ik heb mijn schooltijd over het algemeen wel als gelukkig ervaren. Maar het was wel de tijd dat ik me behoorlijk anders dan anderen ging voelen. Het spelen was best leuk, en door mijn drang tot observeren van gedrag was ik in staat een goede relatie op te bouwen met heel verschillende kinderen. Dat zorgde er dan wel weer voor dat ik vaak tussen twee vuren kwam te staan wanneer er weer clubjes werden gevormd die zich tegen elkaar keerden. Terwijl mijn vriendjes tegen elkaar begonnen te vechten hield ik me dan weer afzijdig, en begon in mijn hoofd druk te bedenken wat nu eigenlijk het hoger doel van zo’n gevecht kon zijn en wat het beide partijen nu daadwerkelijk zou kunnen opleveren. Op beide vragen heb ik overigens nooit het antwoord gevonden, dus waarschijnlijk is het antwoord op beide vragen “niets”, maar dat terzijde.

Buiten het schoolplein begonnen mijn gedachten ook behoorlijk af te wijken van de rest. In de derde klas (wat nu groep 5 heet geloof ik) werd een som uitgelegd, en ineens ontstond er in mijn hoofd een gedachtenkronkel die ik er ook zomaar uit gooide. “Maar Juf, het kan toch ook gewoon zo-en-zo, dat is toch veel logischer?”. Het leverde mij een verbaasde blik op van Juf Wil, die me vertelde dat ik er vroeg bij was met het gebruiken van Wiskunde om dit soort zaken op te lossen. Dat was de eerste keer dat ik het woord “Wiskunde” hoorde! Ik heb die avond mijn vader gevraagd uit te leggen wat wiskunde nu precies was, maar toen hij me vroeg wat ik dan aan de Juf had verteld wist ik het gewoonweg niet meer. Die wiskundige oplossing was zo spontaan aan mijn nog jonge brein ontsproten dat ik mij er tot op de dag van vandaag helemaal niets meer van voor de geest kan halen buiten het feit dat deze gebeurtenis zich voor deed. Ik was natuurlijk best trots dat ik dingen kon verzinnen waar mijn klasgenootjes nog helemaal niet aan toe leken te zijn. Vanaf groep 6 zat ik samen met groep 7 in een combinatieklas, en daar gingen de spontane uitingen van gedachten gewoon door. Terwijl onze klas een opdracht aan het uitwerken was kreeg groep 7 iets uitgelegd. Vaak werd ik getriggerd door een paar kernwoorden die ik opving, en in mijn hersenen begonnen zich spontaan allerlei connecties op te bouwen. Totdat ik tot grote frustratie van de docent de gedachte er uit gooide: “Meneer dat klopt niet wat u nu zegt” (en ik had 9 van de 10 keer gelijk). Na een paar van die voorvallen heeft de school met mijn ouders overlegd of het misschien goed was dat ik gewoon een klas oversloeg. Dat is overigens nooit gebeurd, en daar heb ik geen spijt van. Of ik mezelf nu op de borst sla dat ik zo slim was? Nou nee, dat is niet wat ik probeer uit te leggen. Hoe ik het vooral zie is dat ik op een heel andere manier met mijn gedachten en mijn omgeving om ging dan mijn leeftijdsgenoten. Ik kon het gewoon niet laten continu te observeren, analyseren en (vaak ongevraagd) mijn bevindingen aan het gezelschap mede te delen. Dat laatste gebeurde overigens steeds minder vaak. Doordat ik goed besefte dat ik heel andere gedachten had dan mijn omgeving hield ik mijn bevindingen meestal wijselijk voor mezelf.

Wanneer ik terugkijk op die lagere schooltijd besef ik dat het in al die jaren erna niet veel anders is geweest. In elk gezelschap waarin ik verkeerde was ik voor mijn gevoel met hele andere zaken bezig dan de anderen. Waar studiegenoten vooral bezig leken te zijn met tentamens, studiepunten en het leren omschrijven van formules had ik in mijn interne gedachtenwereld alweer een nieuwe ontwikkeling doorgemaakt. Ik bleef me maar afvragen wat nu de redenering was achter die formules, en wat nu in het ruime kader van ons menselijk bestaan de meerwaarde kon zijn van al die kennis die we tot ons namen. Groot nadelig effect was dat ik daardoor niet meer bezig was met het begrijpen van die stof. De almaar complexer wordende gedachten werden van een dermate orde van grootte dat ik uiteindelijk in zwaar overspannen toestand mijn studie heb moeten neerleggen. En dat is het grote nadeel van een sterk afwijkend gedachtenpatroon. Door die bijna exploderende snelkookpan verlies je uiteindelijk je focus op datgene dat op de korte termijn belangrijk is. En het beperkt zich niet tot de studie of werksituatie, het maakt gewoon al meer dan 30 jaar deel van me uit. Ook in gezelschappen waar ik rustig mijn biertje drink overkomt het me regelmatig dat ik ineens helemaal wegglijd in de eenzaamheid van mijn eigen gedachten. Mijn hersens krakend over mijn diepste levensvragen, dromend over mijn grootste verlangens en soms van binnen gillend over mijn grootste angsten. Op zulke momenten zou ik die gedachten er best eens in één keer uit willen gooien om weer wat innerlijke rust te kunnen vinden. Maar op een feestje waar iedereen al borrelnootjes knabbelend over koetjes en kalfjes aan het babbelen is zijn dat soort uitspattingen nou niet bepaald gepast. Na weer de zoveelste gedachtentrip keer ik terug in het gezelschap met een humoristische opmerking die ik kan plaatsen naar aanleiding van wat kernwoorden uit het gesprek die me tijdens de terugkeer hebben getriggerd.

Maar die snelkookpan van gedachten, daar staat de laatste week heel wat meer druk op dan me lief is. Ik besef nu in elk geval dat het altijd onderdeel van me zal blijven. Afleiding zoeken in leuke dingen doen kan altijd, maar dat is meer een tijdelijke bestrijding van symptomen dan een echte oplossing. Misschien moet ik mijn gedachtenwereld wat meer filosofisch gaan benaderen, zodat ik de onzichtbare kaders kan vinden die me beletten mijn schijnbaar kaderloze gedachtenwereld te bevatten. Mochten jullie me tot die tijd wat zien afdwalen, druk zien ijsberen of me wat vaker in mezelf horen praten dan jullie van me gewend zijn: Op dat moment ben ik waarschijnlijk heel hard aan het werk met een poging tot het herstructureren van mijn gedachten om mijn focus weer op de juiste zaken te krijgen.

Seizoen 2, brouw 2 (preview)

2010-07-31T17:39:00.006+02:00

Het komt er steeds maar niet van, het volgende biertje van het tweede brouwseizoen. De Schutting 3-pel staat druk in de kelder te rijpen (nog een maand geduld a.u.b.), maar die 18 liter zijn lang niet genoeg om de brouwbroeders van het Twents schuttingklooster lang genoeg bezig te houden.

Daarom heb ik als operationeel directeur van Brouwerij Twentsch Schuttingbier de koe bij de horens gevat en de grondstoffen besteld voor de volgende brouwronde. Een strong bitter gaat het deze keer worden. Een keuze die Brouwbroeder HarmJob ongetwijfeld zal waarderen als hij deze blog leest.

R.I.P.

2010-07-28T11:38:00.003+02:00

Vent, in de tijd dat ik naast je woonde was je altijd een hele goede buur. De buuv was al veel te vroeg heen gegaan, en nu jij ook nog. Ik zal je missen...

Freshtival weekend

2010-07-26T14:18:00.004+02:00

Aangezien ik wel van een dance feestje houd was ik erg blij dat we eindelijk een dag- en avondvullend festival in de buurt hebben. Vorig jaar kon ik er helaas niet bij zijn, maar dit jaar kwam het er wel van: Lekker een dagje chillen op Freshtival. Het was voor mij wel grotendeels onbekend terrein qua line-up, en twee van de vijf podia spraken me eigenlijk helemaal niet aan. Maar gelukkig was de sfeer wel erg goed te noemen. Het is goed te merken dat Absolutely Fresh de afgelopen jaren is uitgegroeid tot een behoorlijk professionele organisatie. Dat heb ik ook wel eens anders van ze meegemaakt (en dan doel ik op die koninginnenacht waar ze waren vergeten toiletten en voldoende wisselgeld te regelen).

Ik zelf heb het grootste deel van de dag doorgebracht onder de Techno tonen van het CTRL FRESH podium. Voor een impressie van de stijl heb ik een videootje aan deze post toegevoegd van Bart Skills, een van de Dj's uit de line-up die dag. Lekker dansen, biertje erbij en zo lekker de hele avond door dromen. Al die biertjes hakten er trouwens wel behoorlijk in aan het einde van de avond. Naar huis fietsen vroeg de nodige concentratie, en het was lang geleden dat me dat is overkomen. Zo af en toe mag het, nietwaar.

Om helemaal bij te komen had ik gisteren een luie zondag, met aan het eind van de dag een 4-hands massage om mijn gebroken lichaam weer helemaal los te maken. En ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Het boeken van een ontspanningsmassage is misschien wel de beste keuze die ik de ik het afgelopen jaar heb gemaakt. Ik heb er echt bewondering voor hoe de dames mij een uur lang helemaal kunnen laten wegdromen in complete ontspanning.

Vandaag is het zomerse gevoel wel een beetje verdwenen met al die regen. Maar misschien is een beetje verkoeling de komende dagen wel goed. Dan kunnen we met zijn allen even bijkomen tot het festivalseizoen hier donderdag weer losbarst met deze keer een salsa night op de oude markt. Zal mij benieuwen.

Schuttingbierseizoen

2010-07-21T08:31:00.006+02:00

Het seizoen leek wat moeizaam op gang te komen met alle persoonlijke heisa van de afgelopen 10 weken, maar sinds deze week lijken we een goede inhaalslag te maken. In 2 dagen tijd 2 maal schuttingbier! Zowel gisteren als eergisteren zaten de brouwbroeders van het Twentsche Schuttingklooster te genieten van de restjes eigen brouwvoorraad afgewisseld met allerlei lekkers uit onze buurlanden.

Deze ouderwetse gezelligheid wordt gecombineerd met een strak staaltje social networking, waardoor we via de Twitter al leuke gasten erbij hebben gehad of binnenkort gaan verwelkomen. We hebben zelfs een voorzichtig begin gemaakt met het regelen van een schutting-cocktail-mix avond. Voor dat laatste zoeken we nog een ijsblokjesmachine die op de schutting te plaatsen is.

Zo zie je maar weer: moderne technologie is helemaal geen bedreiging voor ouderwetse gezelligheid. Het is eerder een enabler ervan!

Update
En het seizoen gaat maar door, deze keer met een spontaan bezoek van Patjepatatje, die sinds vanavond weer een ervaring rijker is. Het was weer erg gezellig!

Breuk, een terugblik

2010-07-17T10:17:00.002+02:00

Zaterdag 17 juli. Het lijkt geen bijzondere datum, en dat is het eigenlijk ook niet. In het kader van de ronde getallen is deze dag voor mij wel bijzonder, want het is vandaag precies 10 weken geleden dat er een einde kwam aan mijn relatie. Een aardig moment om eens terug te blikken op de afgelopen periode.

De breuk zelf heb ik al uitvoerig besproken. Aan mijn gedachte over die beslissing is nog niets veranderd. Ik stond er pal achter, en ik sta er nog steeds pal achter. De eerste weken was het natuurlijk niet gemakkelijk. Het gaat je gewoon niet in de koude kleren zitten na zo’n lange tijd. Maar met hard werken voelde ik dat ik steeds een stapje verder kwam in het verwerken.

En toen gebeurde iets wat ik totaal niet had aan zien komen. Ik werd spontaan pats boem tot over mijn oren verliefd! En echt heftiger verliefd dan ik ooit geweest was voor mijn gevoel. En dat op een moment dat ik nog totaal niet in staat was om met dat soort gevoelens om te gaan! Wat moest ik nu? Ik moest er iets mee doen, want ik merkte dat mijn gedachten continu afdwaalden naar die ene persoon, terwijl ik met hele andere zaken bezig zou moeten zijn. Haar hierover aanspreken was nou niet mijn sterkste punt, dus ik besloot als old fashioned romantic die ik ben een hele mooie liefdesbrief voor haar te schrijven. Ik kan dit iedereen aanraden. Het is echt heerlijk om je gevoelens als ode aan je geliefde op papier te zetten. Dat alles natuurlijk handgeschreven op mooi briefpapier, mooie envelop er omheen en in die envelop een mooie roos uit de tuin van de buren die toch met vakantie waren. Je mag er best wat extra moeite in steken nietwaar? De brief in haar brievenbus gooien was overigens wel dood- en doodeng, maar ook dat was me gelukt. Helaas was de liefde niet wederzijds, en weet zij zeker dat er ook nooit dat soort gevoelens van haar kant zullen zijn. En dus kon ik nog een keer opnieuw beginnen met het verwerken van verdriet. Ondanks dat ik het heel moeilijk vond heb ik er hard aan gewerkt om haar voor wat betreft de liefde gewoon uit mijn hoofd te zetten. Ik geef nog steeds heel veel om haar, maar inmiddels ben ik wel zo ver dat ik gewoon normaal met haar om kan blijven gaan. En ik heb nu vooral grote waardering voor haar eerlijkheid in deze kwestie. Weten waar je aan toe bent geeft immers ook de nodige rust. En al met al heb ik haar met mijn brief toch een mooi en bijzonder moment in haar leven kunnen bezorgen. Dat neemt niemand me ooit nog af.

Overigens heb ik niemand verteld wie de persoon in kwestie is, en dat zal ook zo blijven. Ga me daar dus niet naar vragen, en probeer me er ook niet over uit te horen. Met dat soort vragen sleep je mij weer terug de emotie in, en daartoe heeft niemand het recht. Ik blog dit alleen om de afgelopen periode achter me te kunnen laten en niet steeds opnieuw hetzelfde verhaal te moeten vertellen. En ik vind doorvragen ook naar haar toe niet netjes, want zij vond het vast al vervelend genoeg om mij teleur te moeten stellen. Haar opschepen met nasleep van dit alles is wel het laatste wat ik wil.

Een heftige periode dus, die ik vooral goed door ben gekomen dankzij de onvoorwaardelijke steun van mijn ouders. Ik zou echt niet weten hoe ik mijn dankbaarheid voor deze twee fantastische mensen onder woorden zou moeten brengen. Ze hebben in het verleden al zoveel voor me gedaan, en ook nu waren ze er voor me toen ik ze nodig had. Ik zou dagen, weken, jaren lang door kunnen gaan met hen de hemel in prijzen, en dan nog heb ik niet kunnen beschrijven hoeveel goeds ze me in mijn leven hebben meegegeven. Mummy en Daddy T-REX, echt miljoen maal dank, dank, dank. Jullie zijn meer dan geweldig en ik sta tot in de eeuwigheid bij jullie in het krijt.

En hoe het vrijgezelle leven me bevalt? Eigenlijk best goed. Ik geniet van de vrijheid dat ik kan doen waar ik zin in heb op het moment dat ik er zin in heb. Het brengt ook wel wat ongemakken met zich mee. Ik moet nu ineens overal zelf aan denken, en voel me best stom als ik me om 23:00 uur realiseer dat ik gewoonweg ben vergeten te eten die avond. En er zijn een hoop dingen die ik nog moet leren zelf op te pakken. Zoals het zelfstandig onderhouden van een sociaal leven bijvoorbeeld. Dat klinkt misschien heel gek, maar in mijn relatie lag het initiatief daarvoor vooral bij mijn huidige ex. Naast wat oude contacten aanhalen via de diverse sociale netwerken moet ik niet vergeten ook in mijn huidige contacten actief te blijven investeren. Dat gaat me nog niet altijd even briljant af zal ik maar zeggen. Ach, en zo zijn er meer zaken waar ik me de laatste jaren nooit druk over hoefde te maken maar nu als single ineens wel. Ik probeer die zaken te benaderen met een gezonde dosis humor en relativeringsvermogen. Veranderen kan ik ze immers niet.

Zijn er dan helemaal geen dingen die ik echt mis aan het hebben van een relatie? Natuurlijk wel. Ik ben zelf nogal van de touchy feely knuffeltje hier, kusje daar. Gewoon dat beetje extra genegenheid tonen, en na een zware dag even alles vergeten terwijl je bij een lieve vrouw in de armen ligt. De persoon met wie ik dat de afgelopen jaren heb gedeeld mis ik niet (en met haar zou ik dit soort momenten ook nooit meer kunnen delen), maar dat ik dit soort genegenheid moet missen is iets waar ik het vaak nog een beetje moeilijk mee heb.

Wat de toekomst gaat brengen? Ik heb echt geen idee. Dat ik in staat ben om weer verliefd te worden heb ik aan den lijve mogen ondervinden. Dus op dat gebied zit het wel goed. De actieve vrouwen jacht laat ik echter nog even voor wat het is tot ik weer echt helemaal in normale doen ben. Maar als ik een leuke dame tegenkom zal ik me er zeker niet voor afsluiten. Of ik op dat moment nu wel of niet iets voor haar voel, als de eerste indruk goed is vind ik het altijd een goed idee om iemand beter te leren kennen. En dan zien we wel waar het toe zal leiden. De dames hoeven zich in elk geval niet in te houden wat mij betreft :)

Fout in 3D

2010-07-16T00:10:00.002+02:00

Zoals sommigen al weten houd ik van fout, soms van heel erg fout. Ik had al een tijdje niets fouts meer geblogd, dus wat is leuker dan iets te bloggen dat én heel erg fout is, én ook nog eens mee gaat in de laatste trends voor wat betreft de kijkbeleving?

Dus haal je rood-groene brilletje maar uit de kast, en geniet van deze geweldige hit van de Venga-Boys in 3D!

Racen!

2010-07-08T16:11:00.004+02:00

"Gefeliciteerd.

Wij zijn verheugd om u de Formule 3000 racewagen op een racetrack te presenteren. In deze email ontvangt u uw persoonlijke couponcode voor de voucher die u heeft gekocht op www.ibood.com op 30 juni 2010. Uw persoonlijke couponcode is: XXXXXX"

Nou dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen, en ik heb meteen de voucher verzilverd! De overige iBooders dachten er waarschijnlijk net zo over, want inmiddels is het bestel gedeelte van de site overbelast en heeft iBood ons verzocht toch vooral even te wachten met het proberen te boeken van dit event.

Mijn boeking ging wel goed gelukkig, en als het goed is kan ik over een paar dagen een datum gaan prikken. Wel vreemd overigens dat op het plaatje een F3 auto staat i.p.v. een Formule3000, maar 480PK is 480PK natuurlijk :)

0-200km/u in 5,6 seconden: Zin an!

Vermin Twins @ Woofur

2010-07-03T12:06:00.004+02:00

Nadat eerdere edities om diverse redenen niet in mijn planning waren in te passen kon ik gisteren eindelijk weer keihard op Woofur. Heel erg druk was het niet, wat waarschijnlijk met dat spelletje met zo'n bal te maken had. Maar de sfeer was toch helemaal prima. Het beste optreden van de avond was voor mij de liveact van Vermin Twins. Dit Belgische duo weet stemgeluiden (ook die van het publiek) mooi te gebruiken via hun synthesizers. In het filmpje een van de rustigere nummers van hun optrenen. Soms ging het er heel stevig aan toe, en dat vond ik best weer eens lekker.

Met mijn excuses voor het slechte geluid. Het werd de mic van mijn HTC Desire allemaal wat teveel zullen we maar zeggen.

F1 accident

2010-07-01T19:14:00.002+02:00

"Button injured in horrific F1 accident"

Normaal ben ik niet zo van de doorstuurmails enzo, maar deze die ik kreeg van BroederBas vond ik wel erg grappig.

Surround

2010-06-26T16:10:00.003+02:00

Vandaag heb ik iets gedaan dat ik al heel lang wilde doen: eindelijk de surround speakers aansluiten. Nadat ik wat kabels, connectoren en banaanpluggen had ingekocht ben ik vol enthousiasme aan de slag gegaan. Er komt al geluid uit, maar het werk is nog niet af.

Voor de surround rechtsachter heb ik nog een standaard nodig. Die stands gaan natuurlijk weer alleen per twee. Maar misschien kan ik wel een spectral standaard per 1 kopen. Dat wacht ik nog even af. En de kabels moeten nog wat netter worden weggewerkt, want zoals op de foto is het niet echt mooi natuurlijk.

Ik heb wel vast mijn Bluray collectie wat aangevuld, zodat ik de speakers echt kan gaan testen. Maar eerst een Audyssey meting laten doen, want ik weet niet zeker of ze wel netjes in fase zijn aangesloten doordat een deel van de bekabeling onder de vloer door loopt en niet is voorzien van een kleurcode.

Voice Access

2010-06-23T19:28:00.003+02:00

"Welkom bij Exchange Unified Messaging

Als u via uw telefoon toegang wilt tot uw e-mail, agenda en contactpersonen, belt u het toegangsnummer en voert u uw pincode achter de prompt in."

Zo'n bericht in mijn mailbox vraagt natuurlijk om meteen te gaan testen. Het werkt best aardig, alleen heeft de dame wel wat moeite met het Nederlands :) Wel leuk dat ik ook spraakberichten kan sturen als antwoord op een mail etc.

En ik moet leren haar te laten uitspreken...

Vuvuzela, deel 2

2010-06-21T17:09:00.004+02:00

Kijk, dit soort initiatieven kan ik wel waarderen. Klik de link hieronder om mijn blog te lezen alsof je op het WK zit!

Vuvuzela Time!!

Vuvuzela

2010-06-17T09:42:00.005+02:00

De kabinetsformatie komt maar moeilijk op gang in een verdeeld land dat heel hard een slagvaardige en stabiele regering nodig heeft, in de golf van Mexico lekken miljoenen liters olie per dag de natuur in en in zuid-Europa is het dodental door noodweer inmiddels opgelopen naar 20. Maar al dat nieuws lijkt ons deze weken niet te deren. Wij hebben immers iets veel belangrijkers aan ons hoofd. Wij vinden het geluid van de Vuvuzela's zo hinderlijk tijdens het voetbal kijken.

We sturen klachten naar de NOS, we posten filmpjes op Youtube om te laten zien dat andere zenders dit geluid wel goed wegfilteren (en die filmpjes worden door de FIFA vervolgens weer verwijderd vanwege copyright), we kunnen her en der zelfs informatie inwinnen over hoe we zelf dit getoeter optimaal weg kunnen filteren.

Ik vraag me de hele tijd af wat er nu precies zo erg is aan het feit dat je op TV kunt horen wat een gekkenhuis het in het stadion is. Misschien moeten we ons eens gaan afvragen wat nu hinderlijker is. Een beetje getoeter of twee keer drie kwartier lang stomme spreekkoren. Het kan mij niet schelen of het echt zo stil is aan de overkant, en de uiterst creatieve alliteratie "Hie, Ha, Honde..." heb ik ook al vaak genoeg gehoord.

Dus alstublieft mensen, houd op met klagen. Accepteer dat op andere continenten de fans op een andere manier hun sport beleven. Wees niet bang voor alles wat anders is, maar zing samen met mij: "Lang leve de fans, lang leve de vuvuzela!"

Mijn held draait nog een keertje!

2010-06-16T11:22:00.003+02:00

OMG OMG OMG OMG OMG, Roxy held DJ Dimitri komt terug in de Scene. Wat ben ik blij dat ik een kaartje heb voor het al lange tijd uitverkochte Mysteryland!

Im keller

2010-06-08T18:02:00.004+02:00

Na de drukke bottelactie vorige week was het vandaag de hoogste tijd om de Schuttingbrouw vanaf het kluphuis naar de koelte van de kelder te verhuizen. Ik heb onze favoriete eencellige organismen speciaal een dagje extra de tijd gegeven om hun mooie taak te volbrengen, maar nu is de tijd van rijping aangebroken.

Dat betekent vooral veel geduld hebben, want de eerste slok van deze lichting zal pas begin september de weg naar onze dorstige kelen kunnen vinden. Ik ben vooral erg benieuwd hoe de dit keer toegevoegde honing zich zal manifesteren.

Sporten 5-6-2010

2010-06-05T14:15:00.002+02:00

Het toegangspoortje bij het fitnesscentrum was waarschijnlijk zwaar in shock, zolang was ik niet meer geweest. Van sporten kwam natuurlijk weinig gezien de zaken die ik de afgelopen tijd aan mijn hoofd had. Maar vandaag heb ik de draad weer opgepakt. Niet al te heftig natuurlijk, maar gewoon relaxed mijn lichaam weer laten wennen aan de spierbelasting. Het viel me niet eens echt tegen. Er is wel wat kracht verdwenen, maar veel minder dan ik had verwacht. Als ik het morgenvroeg op kan brengen ga ik dan eens kijken hoe het met mijn beenspieren is gesteld.

Ik maak wel bij voorbaat mijn excuses aan mijn masseuse, die maandag misschien een paar flink opgeblazen spieren voor haar kiezen krijgt. We zullen zien.

Moving on

2010-06-05T11:28:00.002+02:00

De kasten in huis zien er nog leeg uit. De afgelopen week zijn we heel druk geweest om Wiefkes spullen te verhuizen naar haar nieuwe flat. Dit was voor mij een heel belangrijke stap in het voortzetten van de verwerking van de relatiebreuk. Vandaag zijn met de hulp van wat vriendelijke buren de laatste spullen over gebracht.

Dat betekent dat vanaf nu zowel Wiefke als ik weer echt een eigen woning hebben met alleen maar zaken die helemaal van onszelf zijn. Voor mij was dit een belangrijke stap. Met het verdwijnen van al die spullen heb ik ook een grote hoeveelheid emotionele bagage van me af kunnen werpen. Ik heb nu voor het eerst weer het gevoel dat ik echt verder kan met mijn eigen leven. En eerlijk gezegd voelt dat heel erg goed.

Zon!

2010-05-31T12:25:00.002+02:00

Vandaag is het nog pet, maar de berichten dat er weer mooie dagen aankomen stemmen me vrolijk. Ik moet binnenkort maar eens gaan shoppen voor korte broeken, want de oude passen me niet meer nu ik zoveel kilo's kwijt ben geraakt.

Voor de liefhebbers

2010-05-31T09:54:00.002+02:00

Japantag 2010 Dusseldorf from Vinnievuurwerk on Vimeo.

Speciaal voor de liefhebbers nog een filmpje dat ik heb gevonden met de complete Japantag vuurwerkshow van afgelopen zaterdag.

Japantag deel 2: Vuurwerk

2010-05-30T14:24:00.003+02:00

Een ander belangrijk onderdeel van Japantag is het vuurwerk. En dan heb ik het niet over zomaar een vuurwerkshowtje. Nee, hier in Düsseldorf schieten ze vuurwerk de lucht in dat nergens ter wereld buiten Japan zo groot wordt afgeschoten. Het thema was de 200e geboortedag van Robert Schumann. In het vuurwerk werd dit uitgebeeld in de vorm van muzieknoten, smileys en hartjes en nog veel meer moois.

Ik heb echt van deze mooie show genoten, net als tigduizend andere die zich op de Rheinuferpromenade hadden verzameld. Vooral de grote mortieren waren adembenemend mooi, en zoals gezegd zijn deze buiten Japan alleen tijdens de Japantag te bewonderen.

Met grote dank aan BroederBas voor de mooie foto's.

Japantag 2010 deel 1: Lolita fashion

2010-05-30T13:44:00.004+02:00

Zaterdag was een bijzondere dag. Voor de negende keer vierde Düsseldorf de betrekkingen van de regio met Japan in de vorm van de jaarlijkse Japantag. Voor mij en BroederBas was het de eerste keer dat we er bij waren. Een bijzondere dag dus, in het teken van een bijzonder land. Overdag hebben we ons staan vergapen aan de prachtig in Lolita Fashion stijl opgedofte dames die her en der aan de Rheinuferpromenade te vinden waren. Sommigen hadden er echt werk van gemaakt, en dat gaf de stad bijna magische uitstraling. Van mij mogen de dames er elke dag wel zo bijlopen.

36

2010-05-24T09:35:00.002+02:00

Ja, het staat er echt. 36! 36 jaar alweer voor Mr. T-REX. Door de nog vrij recente relatiebreuk een wat andere verjaardag dan anders. Echt vieren deed ik het niet, maar helemaal ongemerkt is de dag ook niet voorbij gegaan.

's Ochtends kwamen daddy en mummy T-REX even een bakkie doen en een heel leuk cadeautje brengen. De rest van de dag was voor mij vooral even lekker niets doen, tot ik om half zes op de massagetafel lag (een cadeautje aan mezelf). De massage was een staaltje vakwerk waar ik echt nog lang van na kan genieten. De lichte spanning die ik de hele dag voelde was in een keer helemaal verdwenen, en dat deed me echt goed. Zo kon ik oprecht in volle ontspanning van de BBQ genieten, waar 's avonds ook nog VriendP en de krattenstapelaars even aan kwamen schuiven.

Die BBQ zelf leek op een gegeven moment net een twitterdebat. We zaten bij elkaar aan tafel, maar het bleek effectiever om elkaar via de online media zo af en toe wat te vertellen. Het leek wel een bijeenkomst van de anonieme informatieverslaafden, maar dat krijg je als Mr. T-REX een nieuw speeltje heeft :)

Samengevat was het echt een hele fijne avond, die ik voor geen goud had willen missen.

Information companion

2010-05-22T19:24:00.002+02:00

Dit is hem dan in volle glorie, mijn nieuwe mobiele vriendje. Bij de keuze voor dit toestel waren twee zaken heel belangrijk:

1) Ik maak privé erg veel gebruik van Google diensten (onder andere deze weblog).
2) Ik ben echt heeeeeel erg ongeduldig wanneer ik een apparaat bedien (sterk gelovige collega's zitten niet graag met mij in hetzelfde kantoor).

In dat geval blijft er eigenlijk maar één keuze over: De HTC Desire op Google Android 2.1 met 1GHz (!!) Quallcomm Snapdragon processor, 576MB RAM en 840x480 AMOLED display. En echt allejezus, wat is dat ding snel! Dat is wel even andere koek dan mijn vorige jopie goedkopie uitprobeer smartphoontje. Ik ben er in elk geval heel erg blij mee. Nu kan ik me zonder zorgen wat vaker op het mobiele web begeven.

Mr. T-REX Twittert!

2010-05-22T12:49:00.002+02:00

Mr. T-REX gaat online wat actiever worden. Privé en werk trek ik wat meer uit elkaar, zodat ik prive wat meer tijd over houd om te zien (en eventueel te melden) wat er zoal loos is in de omgeving. Daar hoort natuurlijk ook een twittertje bij, die ik via de übercoole Twicca applicatie op mijn nieuwe Android toestel kan bijhouden.

Nieuw blik!

2010-05-21T11:25:00.003+02:00

Na 188.839 kilometer is de pauperstation nu eindelijk met pensioen. En ik ben daar eigenlijk helemaal niet rauwig om. Want wat een heerlijke auto is het nieuwe blik toch! Ik heb onderweg naar huis zitten genieten van de stille motor, de heerlijke sportstoelen, de ergonomische bediening en vooral het luxe interieur.

Dat luxe interieur betekent wel nooit meer een snicker achter het stuur, maar dat is dan ook het enige waar ik misschien nog aan moet wennen. Ik ga met met deze patserbak echt wel vermaken.

UPDATE 12:30:
De auto nog maar een paar uur in het bezit, en nu al de sleutel kwijt. Hij bleek bij het reorganiseren van de spulletjes op de eetstoel te zijn gevallen. Ik ben nog steeds blij, maar tegelijkertijd voel ik me een beetje een sukkel :(

Trees - Humans: 1 - 1

2010-05-21T11:14:00.002+02:00

Als ik vanochtend van het inleverpunt naar de garage loop om mijn nieuwe blik op te halen, zie ik een interessant verschijnsel. In het bos achter het hek zijn de meeste bomen gekapt, maar blijkbaar is het zaakje in de jaren ervoor niet echt netjes bijgehouden. En bomen hebben nu eenmaal de neiging om gewoon om hun obstakels heen te groeien...

Leasebrief

2010-05-18T16:43:00.004+02:00

"Geachte heer,

Hierbij delen wij u mede, dat de door u bestelde personenwagen met onderstaande specificaties, niet in de door ons bevestigde week 19/2010 wordt geleverd".

Nee Duh! Dat wist ik al een tijdje! Bovendien was het vorige week al week 19 en dan heeft het weinig zin de brief in week 20 te sturen. Ik hoop niet dat de bureaucratische molen bij mijn nieuwe leasemaatschappij altijd zo traag is...

Rugzakslaap

2010-05-17T14:11:00.001+02:00

Vandaag de kantoorspulletjes vanuit de rugzak weer in de pilotenkoffer gepakt. Dat staat toch wat netter als je in pak bij de klant komt. Murphey lijkt het ook een prima besluit te vinden. Ze heeft de rugzak meteen geconfisqueerd als slaapplaats.

Feest in augustus!

2010-05-16T16:59:00.002+02:00

OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG OMG Erol Alkan dit jaar op Mysteryland! I'm Soooooo there!

Autowacht, nog 1 week

2010-05-14T18:52:00.003+02:00

Eigenlijk had hij er vandaag al moeten zijn, het nieuwe blik. Het werd helaas pas komende maandag. Althans, dat dachten we. Bij de garage staat hij dan gewoon helemaal klaar, maar vanwege bureaucratie bij mijn werkgever en bij de leasemaatschappij waar zowel ik als de garagehouder geen controle over hebben kan ik pas vanaf volgende week vrijdag de pauperstation definitief vaarwel zeggen. Mijn geduld wordt danig op de proef gesteld.

Pffff, die mannen toch...

2010-05-14T18:48:00.002+02:00

Als je als man vrijgezel bent, dan moet je je soms ook nadrukkelijk zo gedragen. Daarom vanavond opgewarmde chinees met een lepel uit een plastic bak. Ik weet het, ik ben walgelijk :)

Prijs!

2010-05-12T21:51:00.001+02:00

OK, ik geef het toe. Het is lang niet zo indrukwekkend als de prijzen die mijn Postcode-kanjer-buren hebben mogen ontvangen. Maar het is toch ruim 10 kratten bier, en dat is ook mooi :)

Gewenning

2010-05-12T19:36:00.001+02:00

Kijk, daaraan kun je zien dat alleen wonen voor mij nog geen routine is. Bij thuiskomst van mijn werk kwam ik er achter dat ik vanochtend de gordijnen niet heb open gedaan. De buren zullen wel gedacht hebben: "Die ligt lang in bed".

Relatiegeschenk

2010-05-11T19:18:00.002+02:00

Morgen zit ik bij een klant die ons Schuttingbier-thema wel kan waarderen. Het relatiegeschenk zit daarom al in de tas. Aan de andere kant nog zo'n flesje. Hij zal op de afdeling en thuis wel het een en ander uit te leggen hebben ;)

Grasgroei

2010-05-09T19:19:00.002+02:00

Het leven gaat door, en ook de tuin blijft aandacht vragen. Na de graspluk van afgelopen woensdag schiet het met de grasgroei helaas nog niet echt op. Het wordt hoog tijd dat de lente nu eens terugkomt. Met wat meer zon, 's avonds een buitje en vooral temperaturen die wat beter bij de lente passen. Maar als ik zo op de weer-websites kijk lijkt dat er voorlopig niet van te komen.

Breuk

2010-05-09T17:03:00.010+02:00

Zaterdag was een van de moeilijkste dagen uit mijn leven. Ik liep er al een tijdje mee en die ochtend hebben we de knoop doorgehakt: Wiefke en ik zijn geen koppel meer. Het waarom en hoe het zo gekomen is ga ik hier niet uiteenzetten. Wiefke en ik hebben het uitgebreid besproken, en de beslissing is weloverwogen en niet meer terug te draaien. We gaan ook niet als vijanden uit elkaar, en we willen elkaar wanneer we dit afgerond hebben gewoon goedendag kunnen blijven zeggen als twee volwassen mensen. Ondanks een gevoel van opluchting dat we nu eindelijk weten waar we aan toe zijn heb ik ook nog een erg naar gevoel. Het is nooit leuk om iemand zoveel verdriet te moeten doen.

We hebben samen met Wiefkes ouders meteen de koe bij de horens gevat om het emotionele rouwproces van elkaar loslaten goed in gang te zetten. De pieperdepiepstraat heeft dus sinds zaterdagavond een bewoonster minder. Vanaf haar ouderlijk huis gaat Wiefke zo snel mogelijk op zoek naar een eigen woning om daar met haar eigen leven verder te gaan. Ze heeft van alle kanten al hulp aangeboden gekregen om die verhuizing tot een goed einde te brengen. Ondanks dat alles nu moeilijk lijkt ben ik ervan overtuigd dat ook zij nog een fijne toekomst tegemoet zal gaan waarin ze de ook de oude vrienden vast nog wel eens tegen zal komen.

En ik? Ik zal zo af en toe wel mijn moeilijke momentjes hebben. Ik heb gelukkig al veel van me af kunnen praten bij mijn ouders. Zaterdagavond heb ik mijn hoofd helemaal leeg gemaakt met een goed glas wijn, een knuffel van Murphey en een van mijn favoriete films. Wanneer ik voor mezelf de rust weer heb gevonden zie ik wel verder. Maar ook ik zie de toekomst ondanks alles positief tegemoet, en heb vannacht in elk geval heel goed geslapen. Het medeleven en de steun die we van iedereen krijgen waardeer ik in elk geval zeer. Het is echt hartverwarmend om te zien dat onze buren, familie en vrienden ons ook in deze moeilijke tijden niet in de steek laten, en geen van allen partij kiezen in deze voor ons zo moeilijke beslissing.

2010

2010-05-09T11:51:00.003+02:00

Sinds vrijdagochtend de final versie van Office 2010 op de laptop. Toch handig zo'n technet plus abo. Binnenkort is deze versie er ook voor de "gewone man". Weer een flinke verbetering ten opzichte van Office 2007, al zeg ik het zelf.

Graspluk

2010-05-05T14:12:00.002+02:00

Bevrijdingsdag, eindelijk droog weer. En dus kan ik eindelijk de grasmat bevrijden van alle dode grassprieten en mos die zich tussen het gras hebben opgehoopt. Het is een aardig karwei: eerst maaien en overtollig gras en andere rommel wegharken. Daarna met de verticuteermasjien van Wiefkepappa er overheen, en alles wat is losgeplukt weer opharken.

Er is behoorlijk wat tussen weggekomen, de groene bak zit tot aan de nok toe vol. Ik ruik ondertussen aan alle kanten naar mos en dood gras. Hoog tijd om even te douchen dus. Het geplande thuiswerk (alle klanten zijn gesloten) laat ik vandaag voor wat het is. De komende weken ga ik het nog druk genoeg krijgen, dus een dagje vrij is meer dan welkom. Anyone fancy a pint?

Koninginnenacht/dag

2010-05-01T10:30:00.002+02:00

Het waren me de twee dagen wel. Eerst de donderdag een lange werkdag, waarna we meteen de stad in trokken voor de nacht van oranje. Het weer was vooral warm, en ook mooi droog. Een mooie avond om lekker buiten te gaan stappen. En wij waren niet de enigen die dat dachten. Damn wat een drukte op de marktpleinen! Na wat bier bij de Beiaard hebben we Absolutely Queensnight even gecheckt. De sfeer zat er best goed in, en de aanpak is ook een stuk professioneler dan een paar jaar geleden. Wel jammer dat de muziek erg mainstream was. En ik heb elke DJ wel weer dezelfde nummers horen draaien, terwijl ik van een goede DJ verwacht dat hij het publiek mee kan nemen in een eigen stijl. Maar misschien ben ik op dat gebied wel weer te kritisch.

Dat het erg gezellig moet zijn geweest besefte ik op de Koninginnedag in de ochtend. K.A.T.E.R. alert! Na wat voedzame melk, wat suikers voor een snelle energieboost en een veelvuldig toiletbezoek om de Shoarma van de vorige avond eruit te baggeren gingen we vol goede moed de stad weer in om de festiviteiten van de dag te bekijken. De sfeer was eigenlijk best aardig, maar de grote spelbreker was de regen. In de kroegen was het daardoor erg druk, maar buiten bloedde het heel snel dood qua stemming. En dat was toch wel jammer, want ik heb nog best leuke optredens gezien.

Hoe Wiefke en ik de Koninginnedag hebben afgesloten? Gewoon thuis dit keer. Gordijntjes dicht, lichten uit en samen genieten van Avatar op Blu-Ray. Ook in 2D een hele belevenis. Wat een beeld- en geluidskwaliteit! Na de film hebben we het niet meer zo laat gemaakt. Ook wij worden een dagje ouder :)